Φόβος: τέλος κι αρχή

Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.

Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.
Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.

Άρχισα να φοβάμαι για τη δόση του στεγαστικού και σφράγιζα το στόμα μου, μέχρι που ήρθε η ειδοποίηση της τράπεζας ότι χρωστάω τρεις δόσεις.

Είχα το φόβο πώς θα τα καταφέρω αν η κόρη μου περνούσε στην επαρχία και κατάπινα την οργή μου αμάσητη μέχρι που της είπα πως δεν θα μπορέσει να πάει στην επαρχία στη σχολή που πέρασε.

Είχα το φόβο πού θα βρει δουλειά ο γιος μου τελειώνοντας τις σπουδές και έτρεχα στα βουλευτικά γραφεία, μέχρι που ένα μεσημέρι μου έδειξε την κάρτα ανεργίας.

Φοβόμουν μη χάσω τη δουλειά μου και ανεχόμουν πολλά, μέχρι που το αφεντικό μου έδωσε το χαρτί της απόλυσης.

Φοβόμουν για το μέλλον και είπα να βγω αμίλητος στη σύνταξη αλλά για δύο χρόνια ζούσα με δανεικά γιατί σύνταξη δεν έβλεπα και όταν τελικά την πήρα σκέφτηκα να τη χαρίσω στο Στουρνάρα για να νιώσει και αυτός τη χαρά του να έχει κάποιος ένα μισθό ή μια σύνταξη.

Φοβόμουν να μη χάσω το εφάπαξ και απέφευγα να μιλάω για την πολιτική, μέχρι που έμαθα πως τελικά θα πάρω το μισό μετά από, ποιος ξέρει, πόσα χρόνια.

Φοβόμουν μη φύγουμε από το ευρώ και πέσουμε στη χρεοκοπία και χειροκροτούσα τους ευρωπαϊστές, μέχρι που χρεοκόπησα μέσα στο ευρώ.

Φοβόμουν μη γυρίσουμε στη δραχμή και δεν έχουμε φάρμακα και έπνιγα το θυμό μου, μέχρι που κατάντησα να μην έχω φάρμακα γιατί δεν έχω τα ευρώ για να τα αγοράσω.

Φοβόμουν μη χάσω το γιατρό μου, την ασφάλισή μου και μούντζωνα οργισμένος τη Βουλή, μέχρι που κατέληξα να μην έχω ούτε γιατρό ούτε ασφάλιση και άρχισα να μουντζώνω τον εαυτό μου που πίστεψε πως με τις μούντζες θα έφερνα αποτέλεσμα.

Φοβόμουν για τη σύνταξη των 500 ευρώ της μάνας μου και το βούλωνα, δήθεν, με αξιοπρέπεια μέχρι που ένα μέρος της σύνταξης μου έγινε απαραίτητο μέσο επιβίωσης.

Φοβόμουν μην τυχόν και δεν έχω να δώσω χαρτζιλίκι στα παιδιά μου και δάκρυζα από θλίψη, μέχρι που τα είδα ένα πρωινό να φεύγουν για το σχολείο με σκυφτό το κεφάλι χωρίς χαρτζιλίκι.

Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν τον εαυτό μου για το μέλλον που τους παραδίδω.

Φοβόμουν να κάνω απεργία και δεν μιλούσα σε κανέναν απεργό, μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι εγώ είχα το άδικο και όχι ο απεργός.

Φοβόμουν τους μετανάστες που ήθελαν να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου και τους έδιωχνα βάζοντας σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, μέχρι που μια μέρα διαπίστωσα πως τελικά ήθελε όντως καθάρισμα. Όχι το παρμπρίζ αλλά το μυαλό μου.

Άρχισα να φοβάμαι τα ξυρισμένα τάγματα εφόδου με τους επικεφαλής βουλευτές που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμπροσθοφυλακή του ίδιου σάπιου συστήματος.

Φοβόμουν να ακούσω τους μακιγιαρισμένους τηλεπαρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και έψαχνα να βρω σε ποιο κανάλι έχει αθλητικά, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί, απλώς έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Φοβόμουν μη χάσω το αυτοκίνητό μου και έκανα πως δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου, μέχρι που αναγκάστηκα να παραδώσω τις πινακίδες γιατί δεν είχα να πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλεια.

Φοβόμουν μη χάσω την οργανική μου θέση και έτρεχα σε Διευθύνσεις και αιρετούς, μέχρι που βρέθηκα κάποιον Οκτώβρη να συμπληρώνω ωράριο σε τρία σχολεία.

Τώρα πια δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω.
Τώρα έπιασα πάτο. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι.

Πλέον, το μόνο ενδεχόμενο είναι να αρχίσω να ανεβαίνω. Αρκεί να πατήσω γερά τα πόδια.

Όμως, μόνος μου είναι αδύνατον. Δε μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει ένας ακόμα σαν και μένα να του δώσω το χέρι να με τραβήξει και να τον τραβήξω. Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, τραβώντας ο ένας τον άλλον θα βγουν σίγουρα στην επιφάνεια.

Μπορεί να έπιασα πάτο, μπορεί η απελπισία να βρίσκεται παντού όμως δεν θα τους κάνω τη χάρη να υποκύψω, ούτε να εγκαταλείψω ούτε να αυτοκτονήσω.

Το φως των ματιών μου δεν τους το κάνω θυσία. Το θέλω για να βλέπω τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου, τους συντρόφους μου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όλους αυτούς που αξίζει να τους βλέπω και όχι να τους φτύνω.

Δεν θα θυσιάσω ούτε μια τρίχα των μαλλιών μου γι' αυτούς που με έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τον πάτο για να πατάνε πάνω μου και να μπορούν να έχουν τα καλοθρεμμένα κεφάλια τους στην επιφάνεια.

Όπου και αν βρεθώ θα τους πολεμάω. Θα πολεμάω να φύγουν, με όσες δυνάμεις διαθέτω.

Ξέρω πως ένας μόνος του αποκλείεται να τα καταφέρει. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα.

Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, πολεμώντας ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον σίγουρα μπορούν να φέρουν τα πάνω, κάτω.

Το «μαζί» είναι η δύναμή μας και το «καθένας μόνος του», η αδυναμία μας.

Μόνο τότε μπορούμε να τους πνίξουμε στη ίδια τη θλίψη με την οποία μας έχουν πλημμυρίσει.

Αρκετά πιάστηκε η μέση μας από το σκύψιμο. Είναι καιρός να αποκτήσουμε την όρθια κατακόρυφη στάση που ταιριάζει στα σώματα των ανθρώπων και όχι των υποζυγίων


Υ.Γ. το αναδημοσιεύω όπως μου το έστειλε ένας φίλος...

Έχουν μόνο ενάμιση μήνα ζωής

Όνειρα θερινής νύχτας;

Λένε ότι κάποιους ανθρώπους μερικές φορές τους σιχαίνεσαι και άλλες φορές τους ίδιους ανθρώπους τους αποθεώνεις. Στο δικό μου μυαλό στην κατηγορία αυτή ανήκει ο Ηλίας Μπαζίνας που αρθρογραφεί στην πρώτη σελίδα στο '"Φίλαθλο" και που από βίτσιο ίσως το άρθρο του το διαβάζω καθημερινά. Το σημερινό του άρθρο (27/11) αποτυπώνει τις σκέψεις όλων μας για αυτά που έγιναν και αυτά που θα έρθουν (και που ήδη τα έχουν ετοιμάσει και αποφασίσει). Απλά το αναδημοσιεύω:

Το ξενοφοβικό και θρησκειοφοβικό σύνδρομο του Νεοέλληνα

Όταν σήμερα το πρωί, σε ένα μικρό διάλλειμα στο γραφείο, είπα να γράψω το προηγούμενο post, το μόνο που δεν περίμενα ήταν να λάβω ακόμα και από γνωστούς μου emails (αλήθεια, γαιτί δεν στάλθηκαν ως σχόλια στο post;), με τα οποία με ενημέρωναν (σε συνέχεια του post μου) για τα πραγματικά γεγονότα, για την κατάληψη της Αθήνας από μουσουλμάνους, που είχε ως αποτέλεσμα να γίνουμε Ισλαμαμπάντ, καθώς και για το τι θα συνέβαινε αν είχαμε επιχειρήσει εμείς (ως χριστιανοί) να κάνουμε κάτι αντίστοιχο στο Ιράν ή στο Πακιστάν, για παράδειγμα. Είπα να σηκώσω τα χέρια ψηλά και να μην ασχοληθώ άλλο, μιας και σε αυτές τις περιπτώσεις η αδιαφορία είναι η καλύτερη απάντηση.

Ωστόσο, είναι μερικά πράγματα που δεν μπορώ να δεχτώ.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δικαίως εξοργιζόμαστε όταν καίγεται μια εκκλησιά στο Κοσσυφοπέδιο ή όταν το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καταπιέζεται από την Τουρκική κυβέρνηση, αλλά αρνούμαστε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε διαφορετικό από εμάς να έχει το δικό του τόπο λατρείας, αυτόν που δικαιούται σε ένα ευνομούμενο κράτος, σε ένα κράτος που είναι Δημοκρατικό και όχι Θεοκρατικό (όπως είναι το Ιράν που φέρνουν ως παράδειγμα).

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μόλις καταφέραμε ως λαός να λαδώσουμε λίγο το αντεράκι μας (με όλους τους απατεώνες πολιτικούς που ανεχτήκαμε και με τη διαφθορά που συντηρούμε ακόμα κι εμείς στην καθημερινότητά μας, μέσω του πνεύματος ωχαδερφισμού που μας διακρίνει), αρχίσαμε να θεωρούμε το σύνολο των μεταναστών ως κατώτερους, υπάνθρωπους, εγκληματίες. Ξεχάσαμε ότι στην ίδια μοίρα με αυτούς βρισκόμασταν ως λαός όταν πριν 60-80 χρόνια φεύγαμε μετανάστες για Αυστραλία, ΗΠΑ, Γερμανία, Νότια Αφρική, και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο υπάρχει πλέον σήμερα ακμάζον Ελληνικό στοιχεία. Οι Έλληνες μετανάστες ήταν μήπως κι αυτοί στο σύνολό τους εγκληματίες ή κατώτεροι;

Ή μήπως πριν τους μετανάστες στη χώρα μας δεν υπήρχε εγκληματικότητα; Μήπως η σημερινή εγκληματικότητα είναι εξ' ολοκλήρου προϊόν και αποτέλεσμα των μεταναστών; Μήπως κάποιοι ξεχνάνε ότι αυτό που ονομάζεται παραγωγική διαδικασία στην Ελλάδα (όσο και αν παράγει ή δεν παράγει έργο και υπεραξία) στηρίζεται και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στους μετανάστες; Και, βεβαίως-βεβαίως, το απατηλό επιχείρημα ότι "μας παίρνουν τις δουλείες" ισχύει μόνο όταν ψάχνουμε γαι δουλειά. Γιατί (και πάλι βεβαίως-βεβαίως) όταν θέλουμε εργάτες για τα χωράφια μας, προτιμάμε τον Αλβανό και τον Πακιστανό που θα μας κοστίσει το μισό από τον Έλληνα (εκεί ξεχνάμε τη θρησκεία, η μάλλον εκεί επικρατεί η απόλυτη θρησκεία, το χρήμα).

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ξεχνάνε όλοι οι αυτο-ανακηρυγμένοι "καλοί χριστιανοί" το κήρυγμα της αγάπης στον πλησίον και την ταπεινότητα, για τα οποία μίλησε και θυσιάστηκε ο Χριστός, και τα αντικαθιστούνε με κηρύγματα μίσους του κάθε φονταμενταλιστή 'Ανθιμου, του κάθε φασίστα "μπουμπούκου" και Μιχαλολιάκου, του κάθε αλαζόνα Ψωμιάδη.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι πολυδιάστατο και πολύπλοκο. Ειδικά σήμερα, σε καιρούς ΔΝΤ και μνημονίου, με όλα τα μέτρα που ανατρέπουν κατακτήσεις δεκαετιών, μπορεί να εξελιχθεί σε ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Η λύση, η απάντηση στο πρόβλημα, δεν είναι η δαιμονοποίηση όλων των μεταναστών (ακόμα και όσων έχουν όλα τα νόμιμα έγγραφα), η γκετοποίηση ολόκληρων περιοχών, η βία, ο κατευθυνόμενος φόβος, η άρνηση ή ακόμα και η στέρηση δικαιωμάτων που για όλους τους υπόλοιπους θεωρούνται δεδομένα.

Ο άνθρωπος (πρέπει να) είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση...
Έξω από κάθε πολιτική, από κάθε συμφέρον...

Ηλίθιοι ως Έλληνες

Τελικά, και παρόλα τα όσα καταστροφικά έχουν συμβεί στη χώρα τους τελευταίους 9 μήνες, μικρά η μεγάλα καθημερινά γεγονότα αποδεικνύουν καταρχήν για ποιο λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αλλά και ότι (δυστυχώς) το πηγάδι φαίνεται να μην έχει πάτο. Από την τραγική ανευθυνότητα, ασυνεννοησία, ανοργανωσιά και τελικά ανυπαρξία του κράτους και των υπηρεσιών του, αλλά και την έλλειψη συλλογικότητας και αλληλεγγύης της κοινωνίας, που οδήγησαν στον αφανισμό ένα από τα ωραιότερα στολίδια της ελληνικής φύσης, το φοινικόδασος της Πρέβελης, μέχρι τα χθεσινά αχαρακτήριστα καφριλίκια στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης από 50-100 τσογλανάκια που αυτοχρήζονται υπερασπιστές της ομάδας τους, καταστρέφοντας το ίδιο της το γήπεδο και τελικά διασύρουν μια ακόμα φορά την ήδη τσαλακωμένη εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Οι ηλίθιοι και οι πανηλίθιοι σε όλο τους το μεγαλείο.

Έχει δίκιο ο φίλος που είπε ότι "παρόλο που κατοχύρωσαν και στους Τούρκους τον Καραγκιόζη, δεν υπάρχει πρόβλημα, στη χώρα μας υπάρχει άφθονο απόθεμα από δαύτους για να κλείσει το κενό".

Όπως δίκιο έχει και ο Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης που γράφει στην Ελευθεροτυπία της Δευτέρας 23/8 "Εσύ το έκαψες" δείχνοντας με το δάχτυλο τον νεοέλληνα ως υπεύθυνο για τις φωτιές, την καταστροφή της φύσης και τελικά για το ίδιο του το χάλι. Γιατί τελικά, όπως σωστά προτρέπει: "Να γίνετε δηλαδή εσείς κυβερνήτες του τόπου σας, αντί να περιμένετε από τις καφετέριες, τις ψαροταβέρνες και τους καναπέδες στις βεράντες να σας σώσει τη ζωή, την περιουσία και τα πνευμόνια κάποιος άλλος. Δεν υπάρχει άλλος που να μπορεί να βελτιώσει τη ζωή μιας κοινωνίας εκτός από την κοινωνία την ίδια."

Επιτέλους, είδαμε καλή μπαλίτσα

... από την Εθνική, αλλά έπρεπε πρώτα ο χερ Ότο να μας βγάλει από τα ρούχα μας με τις επιλογές του στο πρώτο παιχνίδι (όποιος έχει καταλάβει το... κόλλημα με το Χαριστέα και το Σεϊταρίδη, καθώς και το πρόσφατο κόλλημα με το 4-4-2, ας μου το εξηγήσει κι εμένα). Κρίμα, γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με την Κορέα (δεν είναι καμιά σπουδαία ομάδα - το αντίθετο - αλλά τρέχουν σα δαίμονες οπότε απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους δεν τους αφήνουν να πάρουν ανάσα με το τρέξιμο).

Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω τη δήλωση του Τοροσίδη ότι "δώσαμε απαντήσεις". Σε ποιους άραγε; Μήπως όλοι οι διεθνείς και το τεχνικό επιτελείο έχουν αλλεργία στην κριτική ή μήπως δεν την δέχονται; Δεν ήταν άραγε τραγική η εμφάνισή τους στο πρώτο αγώνα; Ωραία, προκριθήκαμε, τώρα πάμε εκεί να φάμε το ξύλο της ζωής μας αλλά τουλάχιστον θα το ευχαριστηθούμε;

Τέλος πάντων, είδαμε επιτέλους καλή μπαλίτσα (και μπαλάρα κατά διαστήματα το μεσημέρι από την Αργεντινή) και τουλάχιστον σήμερα είδαμε και πολλά γκολ. Και τώρα, τρέμε Μέσι :-)

Updated
ώρα 23:20 και τα Γαλλάκια είναι τάβλα. Με τη λογική του Τοροσίδη, σήμερα όλοι στη Γαλλία πρέπει να είναι τουλάχιστον συγκαταβατικοί με τους άθλιους της εθνικής τους, αλλά -προς Θεού- να μην τους κριτικάρουν.

Περι επαγγελματισμού

Για 5 λεπτά ένιωσα ότι ζω σε άλλη χώρα. Και ξαναέζησα το ίδιο συναίσθημα το περασμένο Σάββατο. Όταν κάποιος είναι 100% επαγγελματίας, αναγνωρίζει το πρόβλημα και το λάθος του άμεσα απέναντι στον πελάτη, χωρίς καμιά (προφανή ή επιμελώς κρυμμένη στα λόγια) δικαιολογία και σπεύδει να λύσει το πρόβλήμα αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη (που πολύ συχνά σημαίνει αποζημίωση ή αντικατάσταση), τότε πραγματικά δεν υπάρχει λόγος να μην εξακολουθήσεις να είσαι πελάτης του.

FYI, το ζήτημα είχε να κάνει με ένα παιδικό χαλί που ξέβαψε στο ετήσιο καλοκαιρινό καθάρισμα (και που δεν είχε καθαρίσει επίσης επαρκώς, αλλά αυτό ήταν δευτερεύον θέμα) και μετά από ένα τηλέφωνο ήρθε στο σπίτι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης (Ρεϊζίδης Ο.Ε.) για να διευθετηθεί το ζήτημα. Και τον ευχαριστώ (αλλά και θαυμάζω ταυτόχρονα, σε μια χώρα όπου ο πελάτης συνήθως αντιμετωπίζεται μόνο ως χρήμα της στιγμής και όχι ως μόνιμο "asset" της επιχείρησης) για τον επαγγελματισμό του...

Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. ... τσιμπητό

Ίσως πρόκειται για τον πλέον ευρηματικό τίτλο κόμματος τα τελευταία 20 χρόνια: Κ.Ο.Τ.Ε.Σ., Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση. Κατάφεραν και το... τσίμπησαν το 0,02%.

Υ.Γ.
Η κορυφαία ατάκα του αρχηγού τους σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία: "Τον καπνό που αναπνεύσαμε από την πυρκαγιά στην Αττική επί 4 ημέρες δεν τον αναπνέει ο παθητικός καπνιστής ούτε σε 70 χρόνια".

Ανατολικά τσι Κρήτης

Στην αρχή λες "τρεις βδομάδες είναι καλά: ξεκούραση, ησυχία, μπάνια, καλό φαγητό, καταπληκτικές θάλλασες, η παρέα της γιαγιάς και οι ιστορίες της, οι βόλτες στο περβολάκι της". Και μετά συνειδητοποιείς ότι τελικά είναι λίγες οι μέρες αυτές για να απολαύσεις τις ομορφιές "ανατολικά τσι Κρήτης", και λες "του χρόνου ίσως λίγες επιπλέον μέρες".

Με ορμητήριο τον Άνω Πεύκο, νότια του Ηρακλείου, βρίσκεσαι ίσως στο ιδανικό σημείο για να έχεις πρόσβαση σε όλα τα νότια παράλια των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου (βόρεια είναι οι "Ούνοι-ουγκ", μονίμως μεθυσμένοι, άσε που Ιούλιο και Αύγουστο φυσάει τόσο το μελτέμι που δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τις παραλίες). Στα 785 μέτρα υψόμετρο, μέσα στο πράσινο των λιόδεντρων και του πεύκου, ήσυχο, με καταπληκτική θέα προς το Λυβικό πέλαγος, μόλις 20 λεπτά δρόμο (15 χλμ) από τη θάλασσα, είναι το ιδανικό μέρος για ξεκούραση στις διακοπές. Το τεράστιο αιωνόβιο πλατάνι με την παχιά σκιά και τη βρύση από κάτω σε προκαλεί να καθήσεις εκεί με τις ώρες. Βόλτα προς την εκκλησία του Αϊ-Γιώργη στο τέρμα του χωριού, και μετά στο περιβολάκι της γιαγιάς για να μαζέψουμε τομάτες, ξυλάγγουρα, φασολάκια Συμιανά, κολοκυθάκια, μπάμιες. Και κάθε 15 του Αυγούστου, το γλέντι στην αυλή μας με τη γιαγιά, τους θείους και τους φίλους, το Νίκο να παίζει μπουζούκι και εμάς να σιγοντάρουμε. Και από πάνω μας ο Ομαλός. Το πανέμορφο οροπέδιο, περηφάνια κάθε Λασιθιώτη.

Μόλις 20 λεπτά με το αυτοκίνητο, με κατεύθυνση προς Ιεράπετρα, η πρώτη παραλία που συναντάει κάποιος είναι στο γραφικό Μύρτος (το άλλο μας ορμητήριο, στο σπίτι της δεύτερης γιαγιάς μας), με το μόλο πάνω από την παραλία με τις ταβέρνες και τα καφέ. Απαραίτητη η επίσκεψη στην "Αύρα" για καφεδάκι και τάβλι και μετά στην παραλία - με Γαλάζια Σημαία. Και εκεί μπροστά σου ξανοίγεται το Λυβικό πέλαγος. Αλίμονο μόνο μην σε πιάσει ο Λίβας. Τότε όλοι μένουν στα σπίτια τους, καθώς ο ζεστός υγρός αέρας απλά δεν αντέχεται...

Και στη μέση του ορίζοντα, στο βάθος και λίγο ανατολικά από το Μύρτος βρίσκεται το νησί Χρυσή ή Γαϊδουρονήσι. Το ένα και μοναδικό τροπικό νησί της Ευρώπης. Μακρόστενο (5 χλμ. μήκος και 1 χλμ. πλάτος), σχεδόν επίπεδο και πανέμορφο, με ένα καταπληκτικό δάσος κέδρων και απίστευτη παραλία με κρυστάλλινα νερά, χρυσή άμμο και κοχύλια. Κάποτε μάλιστα ήταν σχεδόν όλο το νησί καλλυμένο με κοχύλια. Με το καραβάκι απέχει μόλις 45 λεπτά από την Ιεράπετρα και καθημερινά υπάρχουν δύο δρομολόγια (10 το πρωί με επίστροφή στις 4 το απόγευμα, και 11:30 το πρωί με επιστροφή στις 5:30 το απόγευμα). Αν και το εισιτήριο είναι πραγματικά ακριβό (25 ευρώ το άτομο), πραγματικά αξίζει-επιβάλλεται η εκδρομή αυτή, αρκεί να μη φυσάει βοριάς! Επειδή η παραλία είναι βόρεια, αν φυσάει πάνω από 3 μποφώρ καλύτερα να αποφύγετε να πάτε (ένα τηλ. στο λιμεναρχείο μια μέρα πριν θα βοηθήσει).

Στην Ιεράπετρα (ή Γεράπετρα) αξίζει η βραδυνή βόλτα στο λιμάνι, με τις καφετέριες και τα μπαράκια παρεταγμένα στη σειρά, να προσφέρουν ό,τι κοκταίηλ ποτών μπορεί να φανταστεί κανείς (θυμίζοντας μάλιστα έντονα δεκαετία 80 και εποχή της ντίσκο :-). Και το βράδυ, επίσκεψη στο σουβλατζίδικο "Λέων" με το καλύτερο τυλιχτό σουβλάκι της πόλης. Όποιος φάει πίτα με γύρο στην Κρήτη θα καταλάβει αμέσως ότι αυτό που μας σερβίρουν ως πίτα με γύρο στην υπόλοιπη Ελλάδα είναι πραγματικά πολύ λίγο. Εκεί η τυλιχτή έχει ολόκληρη μερίδα γύρο και κοντα μία μερίδα πατάτες, και πρέπει να συνοδεύεται με σως από γιαούρτι. Άλλο πράγμα...

Ανατολικά της Ιεράπετρας υπάρχουν στη σειρά μερικές καταπληκτικές παραλίες: Κουτσουνάρι, Αγιά Φωτιά, Αχλιά, Μαύρος Κόλυμπος, Μακρυγιαλός, Καλό Νερό. Όλες με καταγάλανα νερά, ήσυχες και καθόλου δήθεν. Αλλά και δυτικά μπορεί κανείς να συναντήσει εξίσου καλές θάλασσες σε γραφικά χωριουδάκια: Μύρτος, Τέρτσα, Ψαρή Φοράδα, Άρβη, Τσούτσουρος. Με τη διαφορά ότι από τον κεντρικό δρόμο, την επαρχιακή οδός Ιεράπετρας - Βιάννου (με εξαίρεση το Μύρτος) απέχουν κάμποσα χλμ. με πολλές στροφές που κάποιους μπορεί να τους κουράζουν.

Και πιο δυτικά (περίπου 1,5 - 2 ώρες από την Ιεράπετρα, νότια στο νομό Ηρακλείου) βρίσκονται τα Μάταλα. Πανέμορφη παραλία, την οποία αξίζει κανείς να επισκεφτεί για να δει τις σπηλιές (το Ρωμαϊκό Νεκτοταφείο) σκαμμένες στο βράχο, οι οποίες τη δεκαετία του '70 έγιναν γνωστές από τους χίππις που έμεναν εκεί. Α, και από τη Ρένα Βλαχοπούλου :-) Άλλωστε, ένα σύνθημα στο βράχο μας το θυμίζει: "Ζήτω η Ρένα Βλαχοπούλου"... Καλό είναι και το φαγητό στα εστιατόρια πίσω από την παραλία, παρόλο που πάντα μου τη σπάνε οι κράχτες έξω απ΄τα εστιατόρια.

Βόρεια του νομού Λασιθίου πρέπει κανείς να ξοδέψει απαραίτητα λίγο από το χρόνο του στον Άγιο Νικόλαο (ή απλά Άγιο), με τη γνωστή λίμνη δίπλα στη θάλασσα (ενώνεται με αυτή με ένα στενό πορθμό μήκους μόλις 10-20 μέτρων). Ανατολικά του Αγίου Νικολάου, με κατεύθυνση προς Σητεία, βρίσκεται το Ίστρο με τους πανέμορφους κόλπους με τα γαλανά νερά και τη χρυσή άμμο (όλες οι παραλίες του έχουν Γαλάζια Σημαία) και λίγο μετά είναι η Παχιά Άμμος. Ως χωριό δε λέει και κάτι το ιδιαίτερο αλλά η παραλία του σε φτιάχνει.

Ακολουθώντας το δρόμο στη βόρεια μεριά του Λασιθίου, και αφού περάσουμε τη Σητεία μετά από μια πραγματικά κουραστική διαδρομή με πολλές στροφές και δύσκολο δρόμο, αποζημιωνόμαστε από την εικόνα που αντικρύζουμε στο Βάι με το φοινικοδάσος του. Οι φοίνικες που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα συνθέτουν ένα μαγικό σκηνικό, το οποίο μπορείς να το απολαύσεις από τις ταβέρνες που είναι λίγο πιο ψηλά στο βράχο. Ο θρύλος λέει ότι κάποτε Άραβες πειρατές βγήκαν στην παραλία στο Βάι και πέταξαν τα κουκούτσια από τους χουρμάδες που έτρωγαν. Ε, από αυτούς τους σπόρους φύτρωσαν 5000 φοινικόδεντρα. Ευλογημένος τόπος...

Πηγαίνοντας από Άγιο Νικόλαο προς Ηράκλειο, και αφού περάσουμε (και δεν ακουμπήσουμε) τα Μάλια και τη Χερσόνησο (όπου όλοι είναι υπεύθυνοι για το χάλι με τους Άγγλους -δήθεν- τουρίστες), λίγο πριν την Αλικαρνασσό Ηρακλείου συναντάμε το χωριό Κοκκίνη Χάνι. Αξίζει μιά στάση στην ταβέρνα "Κύμα" για μπάνιο στην παραλία ακριβώς κάτω από την ταβέρνα και μετά για φαγητό (καταπληκτικά μπιφτέκια...). Αν είναι βράδυ, τότε απαραίτητα καθίστε για Κινέζικο στο "Pan Asia" (ίσως από τα καλύτερα Κινέζικα εστιατόρια στην Ελλάδα), ακριβώς απέναντι από το "Κύμα". Για Κινέζικο επίσης (μιας και το έφερε η κουβέντα) προτείνω και το "Deng Bogun" στις Γούβες (λίγο πριν του Κοκκίνη).

Στο Ηράκλειο, μια βόλτα στην κρήνη του Μοροζίνι (ή λιοντάρια) είναι απαραίτητη. Πρώτα τυλιχτό σουβλάκι στη "Θράκα", μετά για μπουγάτσα στις "Φυλλοσοφίες" και στη συνέχεια για καφέ στο πεζόδρομο της οδού Χάνδακος, στην καταπληκτική "Ουτοπία". Μαζί με το καφέ σου φέρνουν έναν δίσκο διπλό ή και τριπλό γεμάτο με ένα σωρό διαφορετικά μπισκότα! Η μουσική του, απλά μοναδική.

Μετά το Ηράκλειο (με κατεύθυνση προς Ρέθυμνο) πολύ καλές παραλίες είναι στο Παλαιόκαστρο, στην Αγία Πελαγία και στο Μπαλί. Το τελευταίο αποτελείται ουσιαστικά από 3-4 γραφικούς κολπίσκους με πεντακάθαρα νερά και γραφικά ταβερνάκια σχεδόν πάνω στο κύμα.

Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να επισκεφτεί κανείς τους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου και να μην αφιερώσει μία ολόκληρη ημέρα για να επισκεφτεί τα Ανάκτορα της Κνωσσού και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, με τα τόσα και τόσα καταπληκτικά εκθέματα (το δίσκο της Φαιστού, τα ταυροκαθάψια, τη θεά των όφεων, τη χρυσή μέλισσα, τη σαρκοφάγο της Αγίας Τριάδας και τόσα άλλα). Στα Ανάκτορα συστήνεται η απογευματινή επίσκεψη, γιατί το πρωί οι συνθήκες λόγω ήλιου και ζέστης το καλοκαίρι είναι δύσκολες. Επίσης, είναι απαραίτητο να νοικιάσετε ξεναγό, ξαθώς υπάρχουν τόσα πολλά που αξίζει να δείτε και να ακούσετε για το μεγαλείο του Μινωικού Πολιτισμού.

Στο δρόμο προς τα Μάταλα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Ανακτόρου της Φαιστού, το δεύτερο από τα τέσσερα σημαντικά κέντρο του Μινωικού Πολιτισμού μετά την Κνωσσό. Τα υπόλοιπα δύο ήταν η Ζάκρος (στο Ανατολικό άκρο του Λασιθίου, λίγο πιο κάτω από το Βάι) και τα Μάλια. Μια στάση στη Φαιστό επίσης αξίζει τον κόπο.

Υπάρχουν τόσα μέρη να δει κάποιος στην Ανατολική Κρήτη ποπυ δε μπορούν να περιγραφούν σε ένα και μόνο post. Υπάρχουν όμως και τόσα πολλά να... γευτεί κανείς! Από πού να ξεκινήσεις και πού να καταλήξεις. Τα αγαπημένα μου:

• πιταριστές πίτες με ξυνή μυζήθρα και μέλι (για καταπληκτικό πρωινό). Οι καλύτερες είναι της γιαγιάς μας (αν δεν παινέψεις το σππίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει)
  
• χοχλιοί μπουμπουριστοί με δεντρολίβανο, κρητικό λάδι και ξύδι (πρώτα γλύφεις το χοχλιό και μετά βγάζεις το ψαχνό και το τρως)
  
• στάκα, η τσίπα από το κατσικίσιο γάλα, η οποία μένει στην επιφάνεια σα κρούστα όταν το βράσεις (μπουκιά και 1000 θερμίδες, και ας μη μιλήσουμε για χοληστερίνες :-)
  
• ντάκος με τριμμένη ντομάτα, λάδι και μυζήθρα
• γαμοπίλαφο (ζεστό, σχεδόν καυτό, μαζί με ζυγούρι)
  
• απάκι (καπνιστό χοιρινό κρέας)
  

και τόσα άλλα.

Του χρόνου πάλι...

Bring the Parthenon Marbles back home

Τώρα που το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στέκεται ολοκληρωμένο στη σκιά του Ιερού Βράχου, φιλοξενώντας τα αριστουργήματα του Φειδία και των άλλων μεγάλων γλυπτών της Εποχής του Περικλή, το όραμα και ο αγώνας της Μελίνας γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Τα ανιστόρητα και αστήριχτα επιχειρήματα των Άγγλων (που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την υφαρπαγή-κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν) έχουν τελειώσει... Και το μόνο σύνθημα που πρέπει να ακούγεται από άκρη σε άκρη της Γης είναι:

Επιστρέψτε τα Μάρμαρα εκεί που ανήκουν
Bring the Parthenon Marbles back home

Και δεν είναι μόνο το Βρεταννικό Μουσείο που κατέχει το μεγαλύτερο τμήμα των κλεμμένων μαρμάρων. Κλεμμένα αριστουργήματα από τις μετώπες, τις ζωφόρους και τα αετώματα του Παρθενώνα υπάρχουν ακόμα στα παρακάτω μουσεία:

• Musée du Louvre, Παρίσι
• Vatican Museums, Βατικανό
  
• National Museum, Κοπεγχάγη
• Kunsthistorisches Museum,Βιέννη
• University Museum, Würzburg
• Glyptothek, Μόναχο

Όσο για όλους αυτούς τους ανιστόρητους που ακόμα και κατά τη διάρκεια της τελετής εγκαινίων του Μουσείου αποκαλούσαν τα Μάρμαρα (ή Γλυπτά) του Παρθενώνα με τον απαράδεκτο και ανιστόρητο όρο "Ελγίνεια" (αποδίδοντας έτσι λανθασμένα την κυριότητα στον Έλγιν), τους προτρέπω να διαβάσουν προσεκτικά την ομιλία της Μελίνας στην Oxford Union τον Ιούνιο του 1986:

"There is a Michael Angelo David.
There is a Da Vinci Venus.
There is a Praxitelles Hermes.
There is a Turner "Fishermen at Sea".
There are no Elgin Marbles!"

Τα χαλκούνια στο Αγρίνιο τη Μεγάλη Παρασκευή

Κάθε χρόνο, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και μετά την περιφορά των επιταφιών στους δρόμους του Αγρινίου, λαμβάνει χώρα το έθιμο των χαλκουνιών. Τα χαλκούνια είναι αυτοσχέδια βεγγαλικά με τη μορφή κυλινδρικού σωλήνα ο οποίος είναι γεμάτος με πυκνό μίγμα μπαρουτιού και ρινισμάτων σιδήρου. Στη μία άκρη του κυλίνδρου υπάρχει το φιτίλι, από το οποίο γίνεται η ανάφλεξη του μίγματος, το οποίο εκτοξεύεται στον αέρα με μεγάλη πίεση και σχηματίζει μια "φλόγα" από τα ρινίσματα σιδήρου με μήκος πολλών μέτρων (παλιότερα και πάνω από δέκα μέτρα). Λόγω της δύναμης της φλόγας θέλει τρόπο και δύναμη στο κράτημα, διαφορετικά αν το χαλκούνι ξεφύγει από τα χέρια του χαλκουνά φεύγει με φόρα περιστρεφόμενο προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τα χαλκούνια ξεκίνησαν ως έθιμο στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν και οι ενορίτες τα κατασκεύαζαν για την ώρα της περιφοράς του επιταφίου, ώστε να απομακρύνουν τους Τούρκους που προσπαθούσαν να εμποδίσουν την περιφορά. Με την απελευθέρωση μετατράπηκε σε "κόντρα" ανάμεσα σε δύο ομάδες ενοριών της πόλης: από τη μια οι ενορίες της Αγίας Τριάδας (ολέ - η ενορία μου :-), του Αγίου Χριστοφόρου και του Αγίου Γεωργίου και από την άλλη οι ενορίες του Αγίου Δημητρίου και της Παναγίας. Λόγω των τραυματισμών (πολλές φορές σοβαρών) των χαλκουνάδων το έθιμο είχε ατονίσει (ή και είχε απαγορευτεί) μέχρι τη δεκαετία του ΄80. Από το 1985 και μετά αναβίωσε και πάλι, με την υποστήριξη του Δήμου και την ανοχή της αστυνομίας (και με την παράλληλη μείωση της δύναμης των χαλκουνιών, ώστε να αποφεύγονται οι σοβαροί τραυματισμοί). Οι πιο γνωστές σήμερα οικογένειες χαλκουνάδων είναι οι οικογένειες Γιωτόπουλου, Τσιρώνη, Λιακατά, Κουτσούκη, Καζαντζή.

Κάθε χρόνο πλέον γίνεται στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου (πλατεία Δημοκρατίας) παρουσία χιλιάδων κόσμου αλλά και των αρχών, εκτός από φέτος που η πλατεία ανακατασκευάζεται και είναι κλειστή, οπότε έγινε στην πλατεία Δημάδη. Από εκεί είναι και τα βίντεο που ακολουθούν:

το πρώτο βίντεο είναι από την έναρξη του... σώου :-)



στο δεύτερο βίντεο, την ώρα που δύο χαλκούνια ανάβουν, προσέξτε την έκρηξη ενός τρίτου χαλκουνιού, ευτυχώς χωρίς συνέπειες για το χαλκουνά.



το τρίγωνο των... χαλκουνιών

Χρόνια καλά, χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη και του χρόνου πάλι με τα χαλκούνια (στην κεντρική πλατεία αυτή τη φορά).

Ιερώνυμος για πολλά γούστα

Η χθεσινή συνέντευξη του Αριχεπίσκοπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία είναι άλλη μία απόδειξη της ουσιαστικής του διαφοράς με τον προκάτοχό του: το "γίνεσθαι" και όχι το "φαίνεσθαι", ο προοδευτικός λόγος, η διακονία και όχι η άσκηση πολιτικής (εννίοτε οικονομικής, κοινωνικής, ακόμα και εξωτερικής!, υποκαθιστώντας ή ακόμα και προσπαθώντας να αντικαταστήσει τη συντεταγμένη Πολιτεία - με όλα τα κουσούρια της και τα λάθη της). Και σαφέστατα δείχνει πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν εκεί ψηλά στο παπαδαριό δεν υπήρχαν κάποια φασιστοειδή οπισθοδρομικά στοιχεία που επιθυμούν και αναπολούν αλυτρωτισμούς, χάραξη πολιτικής, παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και παλιές "καλές" εποχές με συνθήματα όπως "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια".

Ίσως από τα καλύτερα σημεία της συνέντευξης:

• "Αλλά μ' έχει κουράσει, μ' έχει απογοητεύσει κι έχω αηδιάσει την πατριδολαγνεία και την εθνοκαπηλία. Γνώρισα τέτοιους ανθρώπους πολλούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια ως σύνθημα και βόλεμα. Δεν θέλω να ακολουθήσω αυτή τη γραμμή."
• "Αν δεν κάνουμε τη γη Παράδεισο, μπορούμε να την εμποδίσουμε να γίνει Κόλαση."
• "Πιστεύω ότι οι αριστεροί πολίτες πιστεύουν στο Θεό περισσότερο από τους δεξιούς."
• "Η Εκκλησία είναι χώρος διακονίας και αγάπης. Δεν είναι πολυέλαιοι και κοσμικές εορτές."

Το κακό είναι ότι οι φανατισμένοι (όχι μόνο σε θρησκευτικά ζητήματα, γενικότερα μιλάω) τέτοιες ήρεμες και λογικές φωνές στην καλύτερη περίπτωση τις χλευάζουν και τις αγνοούν, ενώ συνήθως επιδιώκουν τη φίμωσή τους. Ας βάλουμε καλύτερα στην άκρη όλους εκείνους τους "φανατισμένους" πιστούς που χειροκροτούσαν και φώναζαν σε κάθε κήρυγμα του Χριστόδουλου (και όλων όσων ακολουθούν ακόμα αυτή την πορεία, ιδίως κατά Θεσσαλονίκη και Καλάβρυτα μεριά), με τις κάμερες (συνυπεύθυνες για το χάλι αυτό) να περιμένουν ανυπόμονα να καταγράψουν αδηφάγα τις σκηνές αυτές...

Της κακομοίρας...

• Η διεθνής-παγκοσμιοποιημένη-φουσκωμένη οικονομία καταρρέει, συμπαρασύροντας τράπεζες και χρηματιστήρια, και ίσως σύντομα όλους μας (και να προσευχόμαστε να μη το δούμε αυτό, δηλ. επανάληψη του σενάριου του 1929 - δείτε εδώ κι εδώ. Btw, μήπως βλέπετε ομοιότητες στο τότε και στο σήμερα;).Ο δε διευθύνων σύμβουλος της Lehman Brothers, που αποτέλεσε την απαρχή του πανικού στην παγκόσμια οικονομία, χαλαρός δηλώνει ότι δεν έχει ευθύνες γι΄αυτό (αλλά εν τω μεταξύ αμοίβονταν ετησίως με 250 εκατ. δολάρια!!!)
• Στους δρόμους της Αθήνας επικρατεί σήμερα το απόλυτο χάος (περίμενα 2 ώρες το πρωί στην αφετηρία των λεωφορείων 220 και 221 των Ιλισίων, και δεν υπήρχαν και ταξί, καθώς προφανώς κανένας δεν έρχονταν προς Ιλίσια).
• Σεμνοί και ταπεινοί παπάδες και μοναχοί μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και τα δικαστικά μέγαρα και καθορίζουν την πορεία αυτού του δύσμοιρου τόπου.
• Ο Ζήκος (αυτός και όχι αυτός - για να είμαστε και λίγο στο πνεύμα του τίτλου του post :-) ξεκίνησε καριέρα στο ραδιόφωνο (κάθε Δευτέρα πρωί 10-12), αφού πρώτα έκανε και λίγο baby sitting στο χώρο της Ελληνικής διαιτησίας.
  
• Και μέσα στον κακό χαμό, ο παμέγιστος επανεκλεγείς Γκαγκάτσης κουφαίνει τους πάντες, ανακοινώνοντας ότι σχεδόν έχει συμφωνήσει με τον Φρίσκ για να αναλάβει καθήκοντα αρχιδιαιτητή! Αν το πετύχει, μετά θα πηγαίνει καβάλα στ' άλογο (εκτός και αν ο Φρισκ απηυδήσει και τα βροντήξει μέσα στην πρώτη βδομάδα).
  

Λουκέτο τώρα στα Λατομεία Μαρκόπουλου

Αντιγράφω από το skai.gr για την καμπάνια που έχει ξεκινήσει ο ΣΚΑΪ για το κλείσιμο των λατομείων Μαρκόπουλου, που λειτουργούν παράνομα, αγνοώντας τις αποφάσεις των δικαστηρίων (προεξέχοντος του ΣτΕ), προφανώς με πλάτες πολιτικών και τοπικών παραγόντων.

"Τα λατομεία δεν είναι το μοναδικό περιβαλλοντικό "έγκλημα". Οι χωματερές - πολλές εκ των οποίων μάλιστα μέσα στα λατομεία-, οι καταπατήσεις δασικών εκτάσεων, η ανυπαρξία γενικώς περιβαλλοντικού σχεδιασμού στη χώρα αποδεικνύουν την ατολμία του πολιτικού συστήματος να δώσει οριστική λύση στις χρόνιες παθογένειες που εκθέτουν τη χώρα διεθνώς."

Ας υπογράψουμε όλοι μας στην καμπάνια αυτή, αντιδρώντας με τον τρόπο στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ανατολικής Αττικής από την λειτουργία των λατομείων.

Σχετικά άρθρα:
1. Αδιάψευστος μάρτυρας η εικόνα
2. Δεν έπεισε κανέναν

Κτηματολόγιο: βλ. χάος

η ερώτηση: για διαμέρισμα που έχει κτηματογραφηθεί στην προηγούμενη φάση του κτηματολογίου, πρέπει να κατατεθούν ξανά τα απαραίτητα δικαιολογητικά και να πληρωθεί το αντίστοιχο ποσό;

απάντηση #1 (από το τηλεφωνικό κέντρο 1015): "όχι, δε θα πληρώσετε τίποτε, απλά θα ειδοποιηθείτε γραπτώς να καταθέσετε τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Άρα περιμένετε". (σημ.: μέχρι να μου πάρει το κράτος το διαμέρισμα)

απάντηση #2 (από το αρμόδιο κτηματολογικό γραφείο): "ναι, θα πληρώσετε, αλλά όχι όπως όλοι όσοι κτηματογραφούν για πρώτη φορά. Μάλλον το ποσό θα μπει στη φορολογική σας δήλωση (αλλά και αυτό δεν είναι σίγουρο, δεν έχουμε νεώτερη ενημέρωση). Όσο για τα δικαιολογητικά, δε θα καταθέσετε τίποτε, αλλά κάντε μία αίτηση για βεβαίωση κτηματογράφησης για να είστε σίγουροι". (σημ.: το μόνο σίγουρο λέω εγώ)

απάντηση #3 (από το "έγκυρα και πλήρως κατατοπιστικά" φυλλάδια από Ελευθεροτυπία και Καθημερινή): "ναι, θα πρέπει να πληρώσετε όπως και όλοι οι ιδιοκτήτες που κτηματογραφούν για πρώτη φορά, και να καταθέσετε στη συνέχεια το αποδεικτικό καταβολής πάγιου τέλους κτηματογράφησης". (σημ.: πληρώνω άρα υπάρχω).



Οποιαδήποτε νέα απάντηση είναι δεκτή...

Ημερολόγιον Αμοργού

Είναι η μυρωδιά από το ρακόμελο, είναι το βαθύ μπλε της θάλασσας, είναι η ηρεμία και η ησυχία που φαίνεται να (δια)τηρούν ευλαβικά σχεδόν όλοι οι επισκέπτες του νησιού, είναι η γαλήνη και ο σεβασμός που σχεδόν σου επιβάλλουν η άγρια ομορφιά του νησιού και το μπλε της θάλασσας, είναι η μαγεία της πιο όμορφης Χώρας σε Κυκλαδονήσι που έχω επισκεφτεί, είναι η φιλοξενία των Αμοργιανών που σε ακολουθεί σε κάθε βήμα... όλα αυτά (και όχι μόνο) είναι η Αμοργός, που επισκεφθήκαμε για δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια για διακοπές και ευχαρίστως να ξαναπάμε (γιατί ποτέ δεν το χορταίνεις αυτό το νησί). Είτε για οικογενειακές διακοπές, είτε για ζευγάρια, είτε και για απλές παρέες, η Αμοργός είναι το ιδανικό μέρος για να χαλαρώσει ο καθένας μας και να αφήσει την καθημερινότητα πίσω του.

Θα προσπαθήσω να γράψω μερικές εντυπώσεις από το νησί, που θα φανούν ίσως χρήσιμες σε όσους θα την επισκεφτούν στη συνέχεια του καλοκαιριού. Και μισώ την ευχή (;;;;) "άντε, καλό χειμώνα" όσο είμαστε ακόμα στη μέση του καλοκαιριού (γιατί όπως λέει και η διαφήμιση: δεν είναι νωρίς, το καλοκαίρι είναι μεγάλο).

Λοιπόν, ξεκινώντας από το ταξίδι, υπάρχουν δύο επιλογές:

• ή το συμβατικό πλοίο (Blue Star Naxos ή Blue Star Paros) από Πειραιά για Αιγιάλη, που φεύγει στις 17:10 και πιάνει Αιγιάλη στις 01:30 (λίγο ζόρικη ώρα με μικρά παιδιά, όποτε και είναι δύσκολο να ψάχνεις μέσα στη νύχτα για κατάλυμα, άρα πρέπει να έχεις κλείσει από πριν δωμάτιο), με ενδιάμεσες στάσεις σε Πάρο, Νάξο, Δονούσα,
• ή το HighSpeed από Πειραιά για Κατάπολα (το νότιο λιμάνι του νησιού) που κάνει κάπου 4,5 ώρες, αλλά δε μεταφέρει αυτοκίνητα (οπότε μετά υπάρχει η δυνατότητα για ενοικίαση αυτοκινήτου).

Συστήνω ανεπιφύλακτα την Αιγιάλη για διαμονή. Τα Κατάπολα έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι στο κέντρο περίπου του νησιού, οπότε και είναι κοντά σε όλους τους πιθανούς προορισμούς, ενώ η Αιγιάλη είναι στο βόρειο άκρο του νησιού και απέχει 17 χλμ από τη Χώρα, ωστόσο η Αιγιάλη σε αποζημιώνει με όσα προσφέρει. Ο όρμος της Αιγιάλης έχει ουσιαστικά τέσσερις οικισμούς: την Αιγιάλη στη θάλασσα και αμφιθεατρικά όπως ανεβαίνει το βουνό υπάρχουν κατά σειρά ο Ποταμός, η Λαγκάδα και τα Θολάρια, τρία όμορφα χωριά με χαρακτηριστικά στενά σοκάκια που αξίζει να επισκεφτεί κανείς. Η Αιγιάλη έχει αρκετές πανσιόν και ξενοδοχεία. Από επιτόπια έρευνα συστήνω τα Φιλοξενία (πάνω στο κύμα με καταπληκτική θέα στον κόλπο), Νόστος, Καρκησία, Gryspos (σε αυτό μείναμε, πολύ καλό και καθαρό, με θέα στον κόλπο), Ποσειδών, Αγνάντι, και για... παχιά πορτοφόλια το Aegialis. Οι τιμές (εκτός από το Aegialis) μάλλον είναι... συμφωνημένες, καθώς ξεκινούν στα 75 ευρώ για δίκλινο studio και 85 ευρώ για ζευγάρι με ένα παιδί.

Στην Αιγιάλη, μετά το μπάνιο στην καταπληκτική παραλία της (τη μεγαλύτερη του νησιού) με τα αρμυρίκια για σκιά και τη λεπτή ξανθιά άμμο, αξίζει (τουλάχιστον μία φορά:-) η επίσκεψη στην ταβέρνα "Στέκι του Κρητικού". Πεντανόστιμα μαγειρευτά φαγητά σε μεγάλη ποικιλία, και απαραίτητος συνοδευτικός μεζές οι ντοματοκεφτέδες (μην τους χάσετε, θα χάσετε!). Στο τέλος, λίγη ψημμένη ρακή (ή ρακόμελο) της Αμοργού είναι ό,τι πρέπει για μια σύντομη απογευματινή σιέστα. Θα τη βρείτε παντού (κάθε Αμοργιανή οικογένεια που σέβεται την ιστορία της έχει το δικό της καζάνι και φτιάχνει τη ψημμένη ρακή με τη δική της συνταγή), αλλά προτιμήστε τη χύμα (σε πλαστικό μπουκάλι) από την ... τουριστική version (στο γυάλινο μπουκάλι με το χάρτη του νησιού): η δεύτερη είναι στη διπλάσια τιμή από την πρώτη (πληρώνεις το μπουκάλι).

Για το βράδυ, μεζεδάκια στον "Αμοργιαλό", ένα παραδοσιακό μεζεδοπωλείο στην είσοδο του λιμανιού, με καλή μουσική και τρελούς ιδιοκτήτες (όπως λένε όσοι τους έχουν γνωρίσει :-). Και μετά, βουρ στο bar "Marabu" στην παραλία με καταπληκτική μουσική (αν είστε τυχεροί θα πέσετε και πάνω σε κανένα Live, εμείς ακούσαμε τους Amores Peros που έπαιξαν jazz, funk και soul), απίθανα παιδιά που δουλεύουν εκεί (γειά σου Γιώργο) και πολύ καλά coctails. Πολύ όμορφο είναι και το bar "Άμμος" λίγο παρακάτω στην παραλία: είναι φτιαγμένο στην άμμο, με τροπικά φυτά και όμορφο κλίμα, ειδικά το πρωί για καφέ και ταβλάκι.

Από την Αιγιάλη φεύγει καραβάκι για την παραλία της μικρής Βλυχάδας στο βόρειο τμήμα του νησιού, για την οποία δεν υπάρχει οδική πρόσβαση, όπως και για τις μικρές και γραφικές παραλίες Λεβρωσού, Μικρής Άμμου και Χόχλακα. 5 χλμ από την Αιγιάλη, στο δρόμο προς τη Χώρα, συναντάμε τον Άγιο Παύλο, μία ήσυχη και όμορφη παραλία, και απέναντι είναι το ακατοίκητο νησάκι της Νυκουριάς. Καραβάκι περνάει από τον Αγιο Παύλο προς τις δύο παραλίες της Νυκουριάς κάθε 30 λεπτά. Μικρή συμβουλή: στην παραλία της Νικουριάς μακρυά από την καντίνα. Πας εκεί για την ησυχία και ξαφνικά το μόνο που ακούς είναι είτε ο θόρυβος της γεννήτριας είτε η (απαράδεκτη) μουσική που παίζουν (ρε παλικάρι, αν ήθελα Μύκονο για νταβαντούρι δε θα έρχόμουν για μπάνιο στη Νυκουριά).

Στη Χώρα δεν αρκεί μόνο μία επίσκεψη. Απέχει 17 χλμ από την Αιγιάλη και 5 χλμ από τα Κατάπολα, χτισμένη πάνω σε ύψωμα που βλέπει και από τις δύο μεριές του νησιού και είναι χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός. Είναι πραγματικά μοναδική και πανέμορφη, πολύχρωμη αλλά και απλή ταυτόχρονα. Με μαγαζάκια-"σπηλιές του Αλί Μπαμπά" για δωράκια για τους φίλους, με σοκάκια που πρέπει να τα περπατήσετε (πίσω από κάθε γωνιά υπάρχει πάντα κάτι που θα σας τραβήξει), με μια σχετική χαλαρότητα που πλανάται παντού στον αέρα.
Απαραίτητη η επίσκεψη στο ζαχαροπλαστείο "Καλλιστώ" για γλυκά, στο καφενεδάκι "Λόζα" στην πάνω λόζα (όπως λένε την πλατεία) για καφεδάκι, στην ταβέρνα "Θέα" για πολύ καλό φαγητό και στο μεζεδοπωλείο "Τσαγκαράδικο" για ρακές με τα απαραίτητα.. συνοδευτικά (αν και σε σχέση με την πρώτη μας επίσκεψη στο νησί κάτι ας ψιλοχάλασε στο τελευταίο - ίσως οι τσιμπημένες τιμές ή το τουπέ της σερβιτόρας). Για ποτάκι και χαλαρωτική, lounge μουσική να πάτε (με τα χίλια) στο bar "Γιασεμί" (παλιά λέγονταν "Veggera"). Λείπουν σίγουρα οι φιγούρες του Καραγκιόζη με τις οποίες ήταν γεμάτο το μαγαζί με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες (ο πατέρας τους - όπως μου είχε πει τότε το 1999 - ήταν πολύ γνωστός στο παραδοσιακό μας θέατρο σκιών), αλλά θα αποζημιωθείτε από τη θέα της βεράντας και από τα πάρα πολύ καλά βιολογικά σάντουιτς (αν πάτε εκεί για πρωινό).

Στη Χώρα επίσης να πάτε στο Κάστρο (στο ψηλότερο βράχο στη μέση του χωριού), στο οποίο πηγαίνετε αφού πρώτα περάσετε από τη Καλλιστώ ή τη Λόζα για να πάρετε το κλειδί (παλιό, βαρύ σιδερένιο κλειδί, με μήκος κάπου 30 πόντους). Από το Κάστρο έχετε όλο το νησί και το γαλάζιο του Αιγαίου στα πόδια σας.

Φυσικά, το σήμα κατατεθέν του νησιού είναι το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας, στην ανατολική πλευρά του νησιού, κρεμασμένο κυριολεκτικά σε ένα κάθετο βράχο περίπου 400 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ από τη Χώρα και πρόκειται κυριολεκτικά για αριστούργημα της αρχιτεκτονικής και της μηχανικής, και αξίζει για το λόγο αυτό και μόνο να το επισκεφθείτε. Ωστόσο καλό είναι η επίσκεψη να γίνει νωρίς το πρωί (πριν τις 10) γιατί προηγείται ανάβαση σε περίπου 200 σκαλοπάτια με τον ήλιο κόντρα.

Η ξενάγηση μέσα στο μοναστήρι είναι εντυπωσιακή, καθώς ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, στο στενότερο σημείο του το μοναστήρι έχει πλάτος κάπου 2 μέτρα (με το βράχο από τη μια μεριά και τον τοίχο από την άλλη). Η θέα από την αυλή του είναι μοναδική: το απέραντο γαλάζιο σε όλο του το μεγαλείο.

Για μπάνιο, οργανώστε τις εξορμήσεις σας ώστε να προλάβετε τουλάχιστον να πάτε στις παρακάτω παραλίες:

• Αγία Άννα: βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη Χοζοβιώτισσα, μετά από σύντομο κατάβαση σε ένα μικρό μονοπάτι. Μικρή και πανέμορφη παραλία με βότσαλο και βράχο, με το χαρακτηριστικό λευκό εκκλησάκι να δεσπόζει από πάνω της.
  
• Σπάρτη: προσβάσιμη μόνο με καραβάκι, στη βόρεια-ανατολική πλευρά του νησιού. Χαρακτηριστικό της ο σκαμμένος βράχος με τις διαμπερείς τρύπες, ο οποίος βυθίζεται μέσα στα νερά... must (που λέμε και στο χωριό μου :-)
  
• Μούρος: περίπου 12 χλμ από τη Χώρα (στην ίδια κατεύθυνση με Αγία Άννα), και αυτή στην ανατολική ακτή της Αμοργού. Απότομο κατέβασμα προς την παραλία, η οποία όμως αποζημιώνει με την ομορφιά της και την καθαρότητα των νερών, με ψιλή άμμο και βότσαλο. Αποφύγετέ την όμως όταν φυσάει πολύ.
  
• Καλοταρίτισσα: στο νοτιότερο άκρο του νησιού, 20 χλμ από τη Χώρα. Είναι ένα όμορφο και απάνεμο λιμανάκι, με πεντακάθαρα νερά. Στη διαδρομή προς την παραλία (περίπου 1 χλμ πριν από αυτή) θα δείτε δεξιά το ναυάγιο του Λιβέρου.
• Γραμβούσα: αν έχετε χρόνο, από την Καλοταρίτισσα με καραβάκι περνάτε στο απέναντι νησάκι της Γραμβούσας, που όπως λένε όλοι οι ντόπιοι έχει καταπληκτική παραλία. Είναι στόχος για την επόμενη επίσκεψή μας στην Αμοργό!

Οι δρόμοι φυσικά είναι στενοί, με επικίνδυνους γκρεμούς 200 και 300 μέτρων (και δυστυχώς στο μεγαλύτερο μήκος τους χωρίς προστατευτικά κιγκλιδώματα) αλλά το οδόστρωμα είναι τουλάχστον σε καλή κατάσταση, χωρίς λακούβες. Προσοχή επίσης στα κατσίκια στο δρόμο από την Αιγιάλη για τη Χώρα! Οι βοσκοί τα έχουν αφήσει ελεύθερα στο βουνό και από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα σουλατσάρουν κατά μήκος του δρόμου (σημειωτέον ότι η Αμοργός είναι χαρακτηριστικά ορεινό νησί, με τη μεγαλύτερη κορυφή πάνω από την Αιγιάλη στα 823 μέτρα). Τα συμπαθέστατα κατσικάκια αποτελούν την... πρώτη ύλη για το πατατάτο, το παραδοσιακό πιάτο της Αμοργού: βραστό κατσίκι κοκκινιστό με μπόλικες πατάτες, δαφνόφυλλο και λίγο κρεμμύδι. Απαραίτητο να συνοδεύεται από μπόλικο ψωμί για παπάρα στη σάλτσα (tip: στην ταβέρνα "Θέα¨ της Χώρας φάγαμε το πιο νόστιμο πατατάτο).

Αν σας φέρνουν οι δρόμοι σας προς Αμοργό στο τέλος του Ιουλίου, στις 25 και 26 Ιουλίου όλοι οι δρόμοι του νησιού οδηγούν στο πανηγύρι της Αγ. Παρασκευής, στο δρόμο μετά τον Βρούτση και την Αρκεσίνη (στα νότια του νησιού), όπου μαζεύονται οι περισσότεροι ντόπιοι και πάρα πολλοί από τους επισκέπτες του νησιού. Εκεί παραδοσιακά βράζουν το πατατάτο σε τεράστια καζάνια και μοιράζουν σε όλο τον κόσμο, σε μεγάλους, πέτρινους πάγκους (όλοι σερβίρονται και όλοι φεύγουν ευχαριστημένοι).

Τέλος, μία ημέρα (εφόσον δε μείνετε εκεί) θα πρέπει να αφιερώσετε στα Κατάπολα. Είναι το δεύτερο λιμάνι του νησιού, στο κέντρο περίπου και κάτω από τη Χώρα. Στον κόλπο όπου βρίσκονται (που σχηματίζει ένα φυσικό απάνεμο λιμάνι) ουσιαστικά υπάρχυν δύο οικισμοί: ο ομώνυμος με το λιμάνι, και από την απέναντι μεριά (τη βόρεια) είναι το Ξυλοκερατίδι. Αν μείνετε εκεί, συστήνω το "Απάγγιο". Απέχει περίπου 1,5 χλμ από τα Κατάπολα, αλλά είναι ο καλύτερος ξενώνας (μειονέκτημα ότι συνεχώς χρειάζεται αυτοκίνητο για το παραμικρό). Για μπάνιο (με καραβάκι) θα πάτε στις Πλάκες και στη Γλυφάδα, δύο μικρές αλλά πολύ γραφικές παραλίες, η πρώτη μόνο με βράχο (πλάκες που βυθίζονται στα νερά, εξ' ου και το όνομα) και η δεύτερη με βότσαλο και βράχο. Το βράδυ στα μπαράκια στο Ξυλοκερατίδι περνάει πολύ ευχάριστα. Υπάρχουν αρκετά ταβερνάκια, αλλά προς Θεού ("γκρίζα" διαφήμιση), μη φάτε στου Βιτσέντζου στο Ξυλοκερατίδι. Ο τύπος είναι απαράδεκτος (πάθαμε και μάθαμε), μπορεί να περιμένεις ακόμα και μισή ώρα για να έρθει απλώς για παραγγελία (παρόλο που τον έχει καλέσει τουλάχιστον 3-4 φορές) και αν σκάσει μύτη καμία μεγάλη παρέα (= μεγαλύτερος λογαριασμός) θα ασχοληθεί μόνο με αυτή (αλλά και πάλι με ρυθμούς χελώνας). Για τη ιστορία, σηκωθήκαμε και φύγαμε επιδεικτικά (και ήταν το μόνο μισάωρο που χαλαστήκαμε στο νησί)... αχ, έβγαλα το άχτι μου.

Είναι ωραίο το ταξίδι, και οι αναμνήσεις πολλές και καλές. Η Αμοργός μπορεί να μπει εύκολα στην καρδιά του καθενός. Ελπίζω σύντομα (του χρόνου ίσως;) να την ξαναεπισκεφτούμε...

Επόμενη στάση: Αμοργός...

... στο νησί του απέραντου γαλάζιου. Για 10 μέρες θα χαθούμε στα νερά του. Μετά, θα φέρουμε λίγη από τη μαγεία του μαζί μας, σε φωτογραφίες και βίντεο, για να κρατάμε ένα μικρό κομμάτι από γαλάζιο μέσα στο απέραντο γκρι που ζούμε.

Καλές διακοπές

tilaphos.blogspot.com: ένα "καυτό" blog κατά των πυρκαγιών

Μόλις πριν από 2-3 μέρες, και χάρις σε ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας, ανακάλυψα μια πολλή ενδιαφέρουσα προσπάθεια σχετική με την καυτή (και -δυστυχώς- καθημερινή τα καλοκαίρια) επικαιρότητα των δασικών πυρκαγιών. Πρόκειται για το datablog Τήλαφος-φωτιές, που λειτουργεί ουσιαστικά κάτω από την ομπρέλα του blog Τήλαφος.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς του: "Ο Τήλαφος-φωτιές είναι μία νέα εφαρμογή datablog, ένα πείραμα με αντικείμενο την καταγραφή σε (περίπου) πραγματικό χρόνο περιοχών στις οποίες εκδηλώνονται πυρκαϊές. Τα σήματα για τις πυρκαϊές προέρχονται από την υπηρεσία FIRMS του Πανεπιστημίου του Meryland, και στηρίζονται σε επεξεργασία καθημερινών δορυφορικών εικόνων του συστήματος MODIS της NASA. Ο Τήλαφος-φωτιές δέχεται τα σήματα σε μορφή γεωγραφικών συντεταγμένων και με διπλή αντίστροφη αναζήτηση (reverse geocoding) αποδίδει τον νομό, τον δήμο και τον πλησιέστερο στο σημείο της πυρκαϊάς οικισμό".

Στην ελληνική μυθολογία ο Τήλεφος ήταν ήρωας της Τεγέας, γιος του Ηρακλή και της Αύγης, και στον Τρωικό Πόλεμο ήταν σύμμαχος των Τρώων. Το όνομα «Τήλαφος» προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων «Τηλεματική Απεικόνιση Οδικών Συμβάντων» όπου το «π» προ του δασυνόμενου «ο» της λέξης «Οδικών» μετατρέπεται σε «φ».

Είναι πραγματικά μια αξιέπαινη προσπάθεια που αξίζει να τύχει μεγαλύτερης προσοχής...

4/7/2004 ...δε σταματώ να τραγουδώ ποτέ

Τα διαμάντια είναι παντοτινά (όπως τραγούδησε και η Shirley Bassey στην ομώνυμη ταινία). Έτσι και οι στιγμές εκείνης της Κυριακής του 2004 δε θα ξεθωριάσουν ποτέ. Θαύματα άλλωστε δε συμβαίνουν κάθε μέρα...

Αφού σιώπησε η Ελλάδα, ας μιλήσει το BBC...

Το παρακάτω το έλαβα σήμερα στο facebook, και πραγματικά δείχνει (για μια ακόμα φορά) την κατάντια των Ελληνικών ΜΜΕ (που εκπροσωπούνται στην prime-time zone από αξιότιμους "κυρίους" και "κυρίες¨όπως Χατζηνικολάου, Τρέμη, Ευαγγελάτο, Στάη). Δεν ξέρω τι κρύβεται πίσω από όσα ακούγονται στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ, ούτε και πότε συνέβει (μάλλον χειμώνα, κρίνοντας από τα ρούχα που φοράνε όσοι φαίνονται στο βίντεο). Το αντιγράφω όπως είναι και ελπίζω να το διαβάσουν και παρακολουθήσουν όσο περισσότεροι γίνεται...

Η φιμωμένη είδηση του μήνα, που δεν προβλήθηκε από την ελληνική τηλεόραση!
Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε στην φόρα παρτίδα κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς.

Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ. Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι μεσάζοντες) σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!

Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη 'Embedding disabled by request').

Δυστυχώς η τηλεόραση μόνο ρόλο υπνωτισμού παρέχει στην κοινωνία μας. Το μόνο που δείχνουν και το μόνο που μαθαίνουμε είναι το DVD του Μάκη και ποιος θα γίνει παπάς στη θέση του παπά. Αυτή η είδηση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ επειδή το θέλουν τα συμφέροντα τους.

Δείτε το βίντεο εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw