22 χρόνια χωρίς το Νικόλα Άσιμο

17/3/1988, φευγάτος όπως σε όλη του τη ζωή. Στο Γιουσουρούμ συνεχίζουμε εμείς...

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο

Δεν είμαι δα και κανένας παλιός στις πορείες (κάθε άλλο), αλλά η σημερινή (11/3) ήταν το κάτι άλλο. Κάποιοι... βετεράνοι :-) μιλούσαν για 80-100.000 κόσμο. Σίγουρα πάντως ήταν πραγματικά πάρα πολλοί. Η ουρά στο Πεδίο του Άρεως και η κορυφή στη Σταδίου. Και το ΠΑΜΕ είχε γεμίσει όλη την Πανεπιστημίου. Και στην πορεία να συμμετέχουν οργανωμένα ακόμα και αστυνομικοί, λιμενικοί και πυροσβέστες, με τον κόσμο να χειροκροτά! Και ο Κώστας Βάρναλης με τη "Μπαλάντα του κυρ Μέντιου" να είναι τόσο διαχρονικός, και η κατάσταση να μην έχει αλλάξει και πολύ, και ας περάσαν 54 χρόνια από τότε που έγραψε αυτό το καταπληκτικό ποίημα (1956).

Δεν ξέρω αν τα ΜΜΕ αύριο θα μιλήσουν για την απίστευτη μαζικότητα της σημερινής πορείας, ή αν θα επικεντρωθούν (το πιο πιθανό) σε κάποια επεισόδια από τους γνωστούς-αγνώστους. Αλλά η ουσία παραμένει: μπορεί να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο, λίγους για πολύ αλλά όχι όλους για πάντα.

Ψάχνοντας πάντως, πέτυχα στο youtube video με τη φωνή του ίδιου του Βάρναλη να απαγγέλει το ποίημά του, και φυσικά τη μελοποίησή του με τη μοναδική φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Τα παραθέτω, χωρίς άλλα σχόλια.

Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
για τ' αφέντη το φαί

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

Ο 14ος μισθός είναι η αιτία;

Ο 14ος μισθός στο δημόσιο δεν είναι η αιτία της δημοσιονομικής κατάρρευσης αυτής της χώρας. Οι βασικοί υπαίτιοι είναι αυτοί και οι άλλοι.

Υ.Γ.
1. δε θα τους πιάσω στα χέρια μου τους πολίτες που σταματούν στο δρόμο τον πρωθυπουργό και του λένε ότι είναι έτοιμοι να δώσουν και το μισθό τους για την πατρίδα;

2. Γιώργος Βέλτσος, πανεπιστημιακός: «Στη Μακρόνησο, κουβαλούσαν πέτρες πατριωτικά, όχι για να χτίσουν αλλά για να εξευτελιστούν. Θα εξευτελιστώ κι εγώ στην αποικία» (από τα «Νέα» - η φράση του τα λέει όλα)

Avatar vs. 3D: σημειώσατε 2

Αφού καταλάγιασε λίγο ο θόρυβος και στις κινηματογραφικές αίθουσες δεν επικρατεί το αδιαχώρητο για την ταινία του James Cameron, είπαμε να κάνουμε τη βόλτα μας κι εμείς για να δούμε το Avatar σε 3D. Κυριότερος λόγος η τρισδιάστατη εμπειρία και όχι τα διθυραμβικά σχόλια και οι 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ (άλλωστε, όπου ακούς πολλά καλάθια...). Είχαμε και δυνατότητα... πάρκινκ για τη Μαριανίνα, οπότε... voilà. Τα συμπεράσματά μας:

• όντως οι 3 διαστάσεις είναι το μέλλον στον κινηματογράφο. Καταπληκτική εμπειρία, καμία σχέση με τις παλιές τρισδιάστατες ταινίες που τις παρακολουθούσες με τα δίχρωμα (μπλε-κόκκινο) γυαλιά από ζελατίνα και χαρτόνι. Επίσης, δε μου φάνηκε να κουράζονται τα μάτια μου (που το φοβόμουν). Α, και να μην ξεχάσω, στην αίθουσα που παρακολουθήσαμε την ταινία (Cinepolis στη Γλυφάδα) τα γυαλιά στο τέλος της παράστασης πλένονται (αυτά που πήραμε ήταν ζεστά, σα ψωμάκια, και σχετικά υγρά, και μας ενημέρωναν ότι αυτό οφείλετε στο πλύσιμο).
  
• δεν καταλαβαίνω το λόγο της επιπλέον χρέωσης κατά 4 ευρώ ανά εισιτήριο λόγω 3D. Αν είναι τα γυαλιά και η διαδικασία καθαρισμού τους, τότε θα καταλάβαινα κάποια έξτρα χρέωση της τάξης του 1 ευρώ το πολύ. Ο εξοπλισμός προβολής όμως παραμένει ο ίδιος και με τις υπόλοιπες ταινίες (που δεν είναι 3D). Είναι αδιανόητο να κοστίζει 12,5 ευρώ ένα εισιτήριο κινηματογράφου. Καθαρή κερδοσκοπία. Μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο στις τιμές για τα 3D, επιστροφή στον... παραδοσιακό κινηματογράφο.
• όσο για την ταινία, μμμμμμμμμ, ναι, βλέπεται ευχάριστα, αλλά χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, με εντελώς προβλέψιμη ροή και κατάληξη, με σενάριο κοινότυπο και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. "Ωδή στη φύση"; Έχω δει και καλύτερες. Ναι, τα εφέ είναι καταπληκτικά, αλλά δεν κάνουν τα εφέ την ποιότητα.
  

Συνοπτικά, για την 3D εμπειρία και μόνο, αξίζει να τη δει κανείς, αλλά μέχρις εκεί.

Ψηλά ξανά

Επιστρέψαμε... και τώρα πρωτάθλημα

Θύρα 7, 8/2/1981: "Αδέρφια, ζείτε..."

Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα, διαβάζω το post που είχα γράψει προ διετίας, με την ιστορία του Σπύρου, ενός από τα θύματα τής Θύρας 7. Μια ιστορία που είχα αντιγράψει από το bam.gr. Μια ιστορία που κάθε φορά που τη διαβάζω δακρύζω σα να είναι η πρώτη φορά που τη διαβάζω. Μια ιστορία γραμμένη από το φίλο, που περιγράφει την αγωνία του καθώς βλέπει το φιλαράκι του το Σπύρο να χάνεται στα σκαλιά της 7.

Αδέρφια, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει.

LOST at last: λίγες ώρες έμειναν

Μετά από αναμονή 8 μηνών και 19 ημερών (από τις 14/5/2009), σε λίγες ώρες (ξημερώματα Τετάρτης) ξεκινάει επιτέλους η τελευταία season του LOST. Και ανυπομονώ να δοθούν οι απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν τα 5 περασμένα χρόνια, από το μακρινό Σεπτέμβρη του 2004.

Πριν δύο ημέρες στο site του abc βγήκαν στον αέρα δύο βίντεο που έχουν τα πρώτα επτά λεπτά της νέας season. Το πρώτο, διάρκειας 4:13 είναι ουσιαστικά οι τελευταίες δραματικές σκηνές του τελευταίου επεισοδίου πέμπτου κύκλου και η αρχή του έκτου κύκλου. Στο δεύτερο, διάρκειας 3:09 (για τους χρήστες της Verizon, αλλά χθες ήταν διαθέσιμο σε όλους τους επισκέπτες) δείχνει τι συμβαίνει έξω από το Ναό τη στιγμή που ο Ben σκοτώνει τον Jacob. Και τώρα μετράμε τις ώρες αντίστροφα για το πρώτο διπλό επεισόδιο.

Το abc κυκλοφόρησε επίσης πριν λίγες μέρες ένα βίντεο διάρκειας 8:15 (ακόμα και η διάρκειά του είναι συμβολική, θυμάστε; 4,8,15,16,23,42), στο οποίο κάνει ένα σύντομο recap των πέντε κύκλων. Είναι μια καλή επανάληψη για τις ώρες τις αναμονής, αν και τους τελευταίους 3 μήνες στο σπίτι κάναμε συνολικό recap από το πρώτο επεισόδιο, αλλά άξιζε τον κόπο μιας και αντιληφθήκαμε γεγονότα και πράγματα που στην κανονική ροή της σειράς είναι δύσκολο έως αδύνατο να τα αξιολογήσης σωστά.

Τι περιμένω να δω; Σίγουρα απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα (και είναι μερικά, όχι όλα όσα έχουν προκύψει):

1. Τι συμβαίνει τελικά με το νησί; Ποια είναι η μυστική του δύναμη και ποια η πηγή της ενέργειάς του;
2. Ποιος είναι ο Jacob και ποιος ο αντίπαλός του, ο άντρας με τα μαύρα (προφανώς το Καλό και το Κακό;) και πώς βρέθηκαν στο νησί;
3. Ποιοι κατασκεύασαν το τεράστιο άγαλμα και το ναό; Υπήρχαν στο νησί πριν τον Jacob; Και ποιοι κατασκεύασαν τον τροχό που μετακινεί όσους είναι πάνω στο νησί στο χρόνο και το ίδιο το νησί στο χώρο;
4. Ο μαύρος καπνός έχει σχέση με τους δύο παραπάνω ή προϋπήρχε στο νησί; Είναι το πνεύμα του νησιού; Είναι ο μαύρος καπνός που παίρνει τη μορφή νεκρών (Christian - πατέρας του Jack, Boone, Charlie, ο αδερφός του Mr Eko) αλλά και ζωντανών (Walt - γιος του Michael);
5. Ποιοι είναι οι Άλλοι; Είναι οι απόγονοι των πειρατών του Black Rock;
6. O Richard Albert προέρχεται από το ναυάγιο του Black Rock; Γιατί δε γερνάει;
7. Πώς επιλέχθηκαν από το Jacob και με ποια κριτήρια όλοι όσοι βρέθηκαν στο νησί;
8. Ο Walt όπως και ο Aaron έχουν σημαντικές δυνάμεις; Ειδικά για τον Aaron το είχε πει στην Claire το μέντιουμ στον πρώτο κύκλο, ενώ για τον Walt είχε αναφερθεί στο δεύτερο κύκλο. Ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις;
9. Τι σημαίνουν οι αριθμοί 4,8,15,16,23,42;
10. Γιατί ο Charles Widmore θέλει τόσο πολύ να επιστρέψει στο νησί;
11. Με ποιανού το μέρος είναι η Elloise Hawking;
12. Ποια είναι τελικά η Libby; Γιατί μέχρι τώρα δεν είδαμε την ιστορία της;
13. Τι συνέβει στην Claire και εγκατέλειψε τον Aaron;
14. Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν για να απαχθούν από τους Άλλους οι επιζώντες της πτήσης της Oceanic, και γιατί έμειναν τελικά μαζί τους με τη θέλησή τους;

Λίγες ώρες ακόμα υπομονή...

3η Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου

Η Κυριακάτικη οικογενειακή βόλτα σήμερα περιελάμβανε την καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη στην 3η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου στη HELEXPO στο Μαρούσι. Φεύγοντας, στις τσάντες μας υπήρχαν τα παρακάτω βιβλία (για εμάς και για τα βαπτιστήρια μας:

• Μια φορά ήταν η Κολοτούμπα... που μπέρδευε τα γέλια με τα κλάματα (Σοφία Μαντούβαλου)
• Μπαμπά σε παρακαλώ φέρε μου το φεγγάρι (Eric Carle)
• Εγώ τα ξέρω όλα για τη δασκάλα μου (Nathalie Delebarre)
  
• Η συμμορία των 7 (Εύη Κοντόρα)
• Απ' την κορφή ως τα νύχια (Eric Carle)
• Ο μικρός βασιλιάς των λουλουδιών (Květa Pacovská)

Χαίρομαι που είδα πολύ κόσμο (κάθε χρονιά και περισσότερο) αλλά εκνευρίζομαι που σε κάποια περίπτερα εκδοτικών οίκων εστίαζαν (με τις γιγαντοαφίσες) στον... ποιοτικό κόσμο του Ben-10 και άλλων τέτοιων σύγχρονων ηρώων κινουμένων σχεδίων. Επίσης, υπήρχαν πραγματικά πάρα πολλές εκδηλώσεις (2-3 ανά ώρα) αλλά δεν είδα κάποιο γνωστό παιδικό συγγραφέα στο σημερινό πρόγραμμα (πέρισυ είχαμε την μεγάλη τιμή να σφίξουμε το χέρι του Ευγένιου Τριβιζά και επίσης να ακούσουμε την Ξένια Καλογεροπούλου). Πολύ θετικό επίσης είναι το γεγονός ότι η έκθεση μεγάλωσε και χρονικά (πλέον ειναι τετραήμερη και ολοκληρώνεται αύριο).

Και μιας και το έφερε η κουβέντα για γονείς, παιδιά και βιβλία, και μιας και εισάγονται νέες... μόδες στη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή, καλό θα ήταν κάποιοι μοντέρνοι γονείς να μπουν στον κόπο να διαβάσουν το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν". Ο τίτλος τα λέει όλα...

"Παρθενώνας" από τον Κώστα Γαβρά

Μετά από καιρό βρήκα σήμερα τυχαία την ταινία μικρού μήκους του Κώστα Γαβρά, την οποία δημιούργησε ο σκηνοθέτης με την ευκαιρία των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Μια εξαιρετική προσπάθεια, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, που απεικονίζει μέσα σε 7 λεπτά την ιστορία του Παρθενώνα και την τραγική κατάληξή της με την κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν. Μια προσπάθεια, που όλοι θυμούνται ότι (αναπάντεχα) συνάντησε την αντίδραση των φανατικών της θρησκείας, απλά και μόνο γιατί απεικόνιζε την αλήθεια (την καταστροφή σημαντικών τμημάτων της ζωοφόρου κατά τα πρώτα χρόνια της επικράτησης του Χριστιανισμού στην Ελλάδα)...

Υ.Γ.
α, ρε, Μελίνα που σας χρειάζεται

Αντικαπνιστικός νόμος: ε, και;

σκηνικό 1^ο, σε γνωστή μπυραρία της Γλυφάδας, λίγο πριν τα Χριστούγεννα (btw, adamo και λοιποί, καιρό έχουμε να πάμε για μπυρολουκάνικα):
- (o υπεύθυνος του καταστήματος - ο μαιτρ δηλ.) Γεια σας, τραπέζι για δύο;
- Ναι
- Καπνίζετε; Γιατί αν καπνίζετε, πρέπει να φέρουμε τασάκι και αν μπει κανείς για έλεγχο, τότε καπνίζετε με δική σας ευθύνη κι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση (!!!)

Μα πώς είναι δυνατόν ρε φίλε να μην έχεις εσύ καμία ευθύνη, από τη στιγμή που μας έχεις φέρει το τασάκι; Και όχι μόνο σε μας, αλλά και στα περισσότερα τραπέζια δίπλα μας. Και ναι, θέλαμε τραπέζι σε χώρο μη καπνιστών (και οι δυο μας είμαστε πρώην καπνιστές, που καταλαβαίνουμε το μεράκι του θεριακλή, αλλά τώρα θέλουμε να είμαστε πλέον άκαπνοι. Ποιος μας καταλαβαίνει και μας σέβετε εμάς;)

σκηνικό ν^ο, σε όλα τα μαγαζιά (καφέ, εστιατόρια, μπαρ) που πήγαμε το τελευταίο 10ήμερο (κυρίως στα Γιάννινα): πουθενά δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός καπνιστών - μη καπνιστών πελατών. Ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει, και η ζωή συνεχίζεται...

Για μια ακόμα φορά, φτιάχτηκε ένας νόμος (σωστός στη βάση του) που καταργήθηκε στην πράξη, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κρατικός έλεγχος για την εφαρμογή του. Αλλά επίσης δεν υπάρχει (δυστυχώς) και η παιδεία και η κουλτούρα στην κοινωνία μας, καθώς ο οποιοσδήποτε θεριακλής στο εξωτερικό δε θα τολμούσε να ανάψει τσιγάρο αν δε βρίσκονταν σε εσωτερικό χώρο όπου επιτρέπεται το κάπνισμα. Ή αλλιώς, όπως είχε πει και ο πρόεδρος Σωκράτης κάποτε: "στην Ελλάδα είναι όλοι μάγκες, στο εξωτερικό όμως είναι κότες".