40 χρόνια The Dark Side Of The Moon

40 χρόνια μας ταξιδεύει. 40 χρόνια μας μαγεύει. 40 χρόνια το πρίσμα είναι εκεί, να διαχωρίζει τα νοήματα στα αρχικά συστατικά τους ή να τα συμπυκνώνει σε ένα σύνολο (ανάλογα με την οπτική γωνία από την οποία αποφασίζεις να κοιτάξεις το πρίσμα), να δίνει στους στίχους άλλη διάσταση.

Το Eclipse, η κατάληξη και κορύφωση του TDSOTM, είναι ακριβώς η απόδειξη του φάσματος των ενεργειών και των αισθήσεών μας που συμπυκνώνονται (κατά την αντίστροφη κατεύθυνση μέσα από το πρίσμα) στο ένα, στον άνθρωπο.

All that you touch

All that you see
All that you taste
All you feel.
All that you love
All that you hate
All you distrust
All you save.
All that you give
All that you deal
All that you buy
Beg borrow or steal.
All you create
All you destroy
All that you do
All that you say.
All that you eat
And everyone you meet
All that you slight
And everyone you fight.
All that is now
All that is gone
All that's to come
And everything under the sun is in tune
But the sun is eclipsed by the moon.

"There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark."

Money

39 χρόνια μετά (πρωτοκυκλοφόρησε σαν σήμερα, 1/3/1973), και το The Dark Side of the Moon εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για την παγκόσμια μουσική σκηνή. 39 χρόνια μετά, και δεν υπάρχει δισκάδικο που να μην έχει στη βιτρίνα του το άλμπουμ με το περίφημο πρίσμα του George Hardie. 39 χρόνια μετά, και η μουσική του σε καθηλώνει.

Αν και το αγαπημένο μου είναι το Brain Damage (το οποίο για κάποιο -άγνωστο σε μένα- λόγο κάποιοι μουσικοί παραγωγοί το "ανακάλυψαν" -τρομάρα τους- τελευταία και το παίζουν συχνά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς), για σήμερα ("χρονιάρα" μέρα για τους απανταχού Floydians) θα διαλέξω το Money (και το αυθεντικό του clip) που "κολλάει" και με τη συγκυρία, με τους jazz-fusion ήχους του σαξόφωνου του Dick Parry. Και όπως λένε και οι στίχοι:

Money
So they say
Is the root of all evil today
But if you ask for a raise
It's no surprise that they're giving none away

Money
Get away
You get a good job with good pay and you're okay
Money
It's a gas
Grab that cash with both hands and make a stash
New car, caviar, four star daydream
Think I'll buy me a football team

Money
Well, get back
I'm all right Jack
Keep your hands off of my stack
Money
It's a hit
Don't give me that do goody good bullshit
I'm in the high-fidelity first class travelling set
And I think I need a Lear jet

Money
It's a crime
Share it fairly
But don't take a slice of my pie
Money
So they say
Is the root of all evil today
But if you ask for a raise
It's no surprise that they're giving none away

"HuHuh! I was in the right!"
"Yes, absolutely in the right!"
"I certainly was in the right!"
"You was definitely in the right. That geezer was cruising for a bruising!"
"Yeah!"
"Why does anyone do anything?"
"I don't know, I was really drunk at the time!"
"I was just telling him, he couldn't get into number 2. He was asking why he wasn't coming up on freely, after I was yelling and screaming and telling him why he wasn't coming up on freely. It came as a heavy blow, but we sorted the matter out"

Thank you Roger for the magnificent moments

Ήταν, απλά, μαγικά την Παρασκευή το βράδυ.

Η ιστορία του Pink (ουσιαστικά η αυτοβιογραφία του Waters), ντυμένη με τη μαγεία της μουσικής των Pink Floyd και τα καταπληκτικά σκηνικά και οπτικοακουστικά συστήματα.

Μακάρι να εμφανίζονταν ξανά ο David Gilmour στο "Comfortably numb" (όπως στο Ο2 Arena του Λονδίνου). Όλοι είχαμε μια μικρή ελπίδα, αλλά ακόμα κι έτσι, όλα ήταν τέλεια.

Thank you Roger for the magnificent moments...
Thank you David, Richard (RIP), Nick, Syd...

Ευτυχής κάτοχος

εισιτηρίου για το The Wall στις 8/7, μετά από μισή ώρα αναμονής στην ουρά, μισή ώρα που πέρασε ευχάριστα με συζητήσεις με άλλους ανυπόμονους fans, και κυρίως για την πιθανότητα εμφάνισης του David Gilmour... Αν και από προχθές το βράδυ μάλλον απομακρύνθηκε αυτή η πιθανότητα.

Roger Waters - The Wall στην Αθήνα (;)

updated
Είναι Ο-ΡΙ-ΣΤΙ-ΚΟ! Στις 8 Ιουλίου στο κλειστό μπάσκετ του ΟΑΚΑ! Τρέλα...


Στην επίσημη ιστοσελίδα του Roger Waters ανακοινώθηκε ότι οι δύο προγραμματισμένες συναυλίες στο Μιλάνο στις 6 και 7 Ιουλίου μεταφέρονται για τις 3 και 4 Ιουλίου, καθώς "παρουσάζεται η ευκαιρία να βιντεοσκοπηθεί το show σε συναυλία στηνΑθήνα στις αρχές Ιουλίου" (το αγγλικό κείμενο είναι: "due to an opportunity to film The Wall in Greece in early July").

Αν είναι όνειρο, μη με ξυπνάτε... 5 χρόνια μετά τη συναυλία του Waters στο Terravibe (18/6/2006) θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε το μεγαλειώδες show που παρουσίασε πρώτη φορά στο τείχος του Βερολίνου τον Ιούνιου του 1990. Ανατριχίλα...

Pink Floyd Computer Case Mod

Το είχα δει πριν από λίγο καιρό και είχα εντυπωσιαστεί, αλλά και ζήλεψα καθώς πολύ θα ήθελα να το είχα δικό μου. Είναι ένα αριστουργηματικό case, με θέμα το The Wall των Pink Floyd, με πιο εντυπωσιακό στοιχείο ίσως το screaming face στην πρόσοψη του case. Πάνω στο κουτί μπορεί κανείς να δει επίσης το σφυρί στην κορυφή ως χερούλι για να μεταφέρεται το κουτί, εμπνευσμένο από τα marching hammers της ταινίας, τον τοίχο του The Wall με τα χαρακτηριστικά γκρι τούβλα, αλλά και το έμβλημα του Pink με τα χιαστί σφυριά, που παραπέμπουν στη ναζιστική σβάστικα. Εδώ αλλά και στο youtube μπορείτε να δείτε όλη τη διαδικασία της δημιουργίας του, βήμα προς βήμα. Πραγματική τέχνη...

"So ya
Thought ya
Might like to go to the show."

Υ.Γ. Οι τύποι στο mnpctech.com κάνουν καταπληκτική δουλειά, και αρχίζω να μπαίνω στο τρυπάκι να επικοινωνήσω μαζί τους :-) Πόσο να κοστίζει άραγε;

Farewell, "Pink" Richard

Το 1985 οι Pink Floyd διασπάστηκαν μετά την αποχώρηση του Roger Waters από τη θρυλική και αγαπημένη μου μπάντα (άλλωστε και το όνομα του blog μου το εμπνεύστηκα από εκεί). Από σήμερα δυστυχώς παύουν οριστικά και ως γκρουπ, μετά και το θάνατο του κιμπορντίστα Richard Wright.

... και οι σκέψεις δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα απλό post, για όλα αυτά που τέσσερα (συν ένα) τεράστια μουσικά μυαλά προσφέρανε στην ιστορία της μουσικής.

Απλά και μόνο με τη σύνθεση του Echoes, o Richard Wright πέρασε στην αιωνιότητα. Και δυστυχώς όλοι εμείς οι floydian θα μείνουμε με την ανεκπλήρωτη ελπίδα για ένα τελευταίο κονσέρτο με τους τέσσερις όλους μαζί πάνω στη σκηνή...

"And no-one sings me lullabies
And no-one makes me close my eyes
And so I throw the windows wide
And call to you across the sky"