3η Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου

Η Κυριακάτικη οικογενειακή βόλτα σήμερα περιελάμβανε την καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη στην 3η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου στη HELEXPO στο Μαρούσι. Φεύγοντας, στις τσάντες μας υπήρχαν τα παρακάτω βιβλία (για εμάς και για τα βαπτιστήρια μας:

• Μια φορά ήταν η Κολοτούμπα... που μπέρδευε τα γέλια με τα κλάματα (Σοφία Μαντούβαλου)
• Μπαμπά σε παρακαλώ φέρε μου το φεγγάρι (Eric Carle)
• Εγώ τα ξέρω όλα για τη δασκάλα μου (Nathalie Delebarre)
  
• Η συμμορία των 7 (Εύη Κοντόρα)
• Απ' την κορφή ως τα νύχια (Eric Carle)
• Ο μικρός βασιλιάς των λουλουδιών (Květa Pacovská)

Χαίρομαι που είδα πολύ κόσμο (κάθε χρονιά και περισσότερο) αλλά εκνευρίζομαι που σε κάποια περίπτερα εκδοτικών οίκων εστίαζαν (με τις γιγαντοαφίσες) στον... ποιοτικό κόσμο του Ben-10 και άλλων τέτοιων σύγχρονων ηρώων κινουμένων σχεδίων. Επίσης, υπήρχαν πραγματικά πάρα πολλές εκδηλώσεις (2-3 ανά ώρα) αλλά δεν είδα κάποιο γνωστό παιδικό συγγραφέα στο σημερινό πρόγραμμα (πέρισυ είχαμε την μεγάλη τιμή να σφίξουμε το χέρι του Ευγένιου Τριβιζά και επίσης να ακούσουμε την Ξένια Καλογεροπούλου). Πολύ θετικό επίσης είναι το γεγονός ότι η έκθεση μεγάλωσε και χρονικά (πλέον ειναι τετραήμερη και ολοκληρώνεται αύριο).

Και μιας και το έφερε η κουβέντα για γονείς, παιδιά και βιβλία, και μιας και εισάγονται νέες... μόδες στη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή, καλό θα ήταν κάποιοι μοντέρνοι γονείς να μπουν στον κόπο να διαβάσουν το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν". Ο τίτλος τα λέει όλα...

"Παρθενώνας" από τον Κώστα Γαβρά

Μετά από καιρό βρήκα σήμερα τυχαία την ταινία μικρού μήκους του Κώστα Γαβρά, την οποία δημιούργησε ο σκηνοθέτης με την ευκαιρία των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Μια εξαιρετική προσπάθεια, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, που απεικονίζει μέσα σε 7 λεπτά την ιστορία του Παρθενώνα και την τραγική κατάληξή της με την κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν. Μια προσπάθεια, που όλοι θυμούνται ότι (αναπάντεχα) συνάντησε την αντίδραση των φανατικών της θρησκείας, απλά και μόνο γιατί απεικόνιζε την αλήθεια (την καταστροφή σημαντικών τμημάτων της ζωοφόρου κατά τα πρώτα χρόνια της επικράτησης του Χριστιανισμού στην Ελλάδα)...

Υ.Γ.
α, ρε, Μελίνα που σας χρειάζεται

Θέατρο ναι, online εισιτήρια όχι

Ψάχνω δυο-τρεις μέρες να βρω κάποια θεατρική παράσταση που να με ενδιαφέρει, έχοντας κατά νου ότι λόγω υποχρεώσεων δεν μπορώ να πάω μεσοβδόμαδα στο επιλεγμένο θέατρο και να αγοράσω τα εισιτήρια για την ημέρα και ώρα που επιθυμώ. Οι προφανείς εναλλακτικές είναι:

• να κάνω κράτηση των εισιτηρίων με ένα τηλέφωνο στο ταμείο του θεάτρου, ή
• να αγοράσω τα εισιτήρια τηλεφωνικά, δίνοντας αριθμό πιστωτικής κάρτας, ή
  
• να αγοράσω τα εισιτήρια online.

Στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να πάω στο θέατρο μια-δυο μέρες πριν την παράσταση για να αγοράσω τα εισιτήρια. Απολύτως λογικό, καθώς αλίμονο αν ο καθένας κρατούσε εισιτήρια για απροσδιόριστο αριθμό ημερών και στο τέλος κατέληγε να μην παρακολουθήσει την παράσταση. Η λύση αυτή όμως απορρίπτεται, καθώς όπως ανέφερα: time, there is not...

Η δεύτερη περίπτωση είναι εξ'αρχής απορριπτέα, καθώς, ως καταναλωτής που σέβομαι τον εαυτό μου, δεν είναι δυνατόν να δώσω έτσι εύκολα τα στοιχεία της κάρτας μου σε κάποιο υπάλληλο που απαντάει σε ένα τηλέφωνο, χωρίς κανενός είδους "ασφάλειας συναλλαγών".

Και ερχόμαστε στην τρίτη περίπτωση. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός φορέας-εταιρία (που θα μπορούσαν να έχουν ίσως δημιουργήσει από κοινού όλοι όσοι δραστηριοποιούνται στον τομέα των θεατρικών επιχειρήσεων) που να έχει αναλάβει την online πώληση εισιτηριών για θέατρα. Υπάρχουν κάποια sites (ticketnet.gr, i-ticket.gr, ticketshop.gr) τα οποία όμως διαθέτουν προς πώληση εισιτήρια από πολύ περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε θέατρα που σχετίζονται συνήθως με την εταιρία που παρέχει την online υπηρεσία. Κρίμα, γιατί το Σάββατο ο μόνος λόγος που δεν μπορέσαμε να πάμε θέατρο ήταν αυτός (καθώς Σάββατο απόγευμα δεν υπήρχε εισιτήριο ούτε για δείγμα). Και είναι περισσότερο κρίμα όταν απέναντί σου έχεις το Εθνικό Θέατρο, με τη μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με τους ιδιώτες επιχειρηματίες...

Η μαγεία του West End

Όσες μεγάλες ξένες παραγωγές και να παρακολουθήσει κανείς, οπουδήποτε και αν ανεβούν στην Ελλάδα (το οποίο τα τελευταία χρόνια μεταφράζεται κυρίως στο θέατρο Badminton), η μαγεία της θεατρικής σκηνής όπου πρωτοανέβηκε η κάθε παραγωγή παραμένει. Τονίζεται δε σε υπερθετικό βαθμό αν αυτή η θεατρική σκηνή είναι μέρος μιας ιστορικής περιοχής - σημείου αναφοράς για το θέατρο παγκοσμίως.

Το Λονδρέζικο Her Majesty's Theater αποτελεί μέρος ενός μύθου, του West End του Λονδίνου, και είμαι από τους τυχερούς που βρέθηκαν εκεί το περασμένο Σάββατο για να παρακολουθήσουν το θρυλικό πλέον "The Phantom of the Opera". Αφήνοντας στην άκρη το μεγαλείο της νουβέλας του Gaston Leroux, τη μοναδική μουσική του Andrew Lloyd Webber, τους καταξιωμένους θεατρικούς ηθοποιούς και τα καταπληκτικά κουστούμια και σκηνικά (η παρουσίαση της λίμνης κάτω από το θέατρο είναι μοναδική και τους αφήνει όλους με ανοιχτό το στόμα), και μόνο ο χώρος του θεάτρου σε ενθουσιάζει και σε μαγεύει με τη μεγαλοπρέπεια και το σεβασμό που αποπνέει. Ο κόσμος, που για 23 συνεχόμενα χρόνια συρρέει για να το παρακολουθήσει, σα να υποβάλλεται από το μεγαλείο του χώρου και ακολουθεί ένα συγκεκριμένο και άγραφο κώδικα συμπεριφοράς (χωρίς να υπάρχει ούτε ίχνος security μέσα στο θέατρο, παρά μόνο στην κύρια είσοδο). Αλλά και το γεγονός της ορχήστρας για τη μουσική επένδυση του έργου συμβάλλει καταλυτικά στη "δέσιμο" του κοινού στο όλο σκηνικό, μακρυά από την κρύα μουσική του play-back.

Και όταν στο τέλος όλοι αποχωρούν από το θέατρο, σχεδόν ταυτόχρονα με τις υπόλοιπες θεατρικές σκηνές του West End, και συρρέουν στα γύρω εστιατόρια (που προσφέρουν τα "after-theater menus"), αισθάνεσαι σα να συμμετέχεις σε ένα ιδιότυπο πανηγύρι (το οποίο έτσι κι αλλιώς υπάρχει επί 24ώρου βάσεως στο Λονδίνο).

Με δύο λέξεις: Μοναδική εμπειρία

Bring the Parthenon Marbles back home

Τώρα που το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στέκεται ολοκληρωμένο στη σκιά του Ιερού Βράχου, φιλοξενώντας τα αριστουργήματα του Φειδία και των άλλων μεγάλων γλυπτών της Εποχής του Περικλή, το όραμα και ο αγώνας της Μελίνας γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Τα ανιστόρητα και αστήριχτα επιχειρήματα των Άγγλων (που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την υφαρπαγή-κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν) έχουν τελειώσει... Και το μόνο σύνθημα που πρέπει να ακούγεται από άκρη σε άκρη της Γης είναι:

Επιστρέψτε τα Μάρμαρα εκεί που ανήκουν
Bring the Parthenon Marbles back home

Και δεν είναι μόνο το Βρεταννικό Μουσείο που κατέχει το μεγαλύτερο τμήμα των κλεμμένων μαρμάρων. Κλεμμένα αριστουργήματα από τις μετώπες, τις ζωφόρους και τα αετώματα του Παρθενώνα υπάρχουν ακόμα στα παρακάτω μουσεία:

• Musée du Louvre, Παρίσι
• Vatican Museums, Βατικανό
  
• National Museum, Κοπεγχάγη
• Kunsthistorisches Museum,Βιέννη
• University Museum, Würzburg
• Glyptothek, Μόναχο

Όσο για όλους αυτούς τους ανιστόρητους που ακόμα και κατά τη διάρκεια της τελετής εγκαινίων του Μουσείου αποκαλούσαν τα Μάρμαρα (ή Γλυπτά) του Παρθενώνα με τον απαράδεκτο και ανιστόρητο όρο "Ελγίνεια" (αποδίδοντας έτσι λανθασμένα την κυριότητα στον Έλγιν), τους προτρέπω να διαβάσουν προσεκτικά την ομιλία της Μελίνας στην Oxford Union τον Ιούνιο του 1986:

"There is a Michael Angelo David.
There is a Da Vinci Venus.
There is a Praxitelles Hermes.
There is a Turner "Fishermen at Sea".
There are no Elgin Marbles!"