Magnificent... U2

Ό,τι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Η τεράστια σκηνή με το απίστευτο matrix των 360 μοιρών, το show, οι Snow Patrol και ο Avin Geffen (support), όλα ήταν απλά καταπληκτικά. Με τους U2 πάνω στη σκηνή για 2 ώρες και 5 λεπτά συνεχόμενα, χωρίς διακοπές, με όλα τα κομμάτια που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε με αυτά. Με την είσοδό τους στη σκηνή να ακούγεται η απίστευτη μελωδία του Space Oddity του David Bowie. Με τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα... Με το στάδιο ολόκληρο να σείεται στο Sunday Bloody Sunday, στο I Still Haven't Found What I'm Looking For, στο Pride (In The Name Of Love) και στο Where The Streets Have No Name. Με τον Bono να τα δίνει όλα στο Miss Sarajevo, ειδικά στο δεύτερο μισό του τραγουδιού όπου στην πρωτότυπη version τραγουδάει ο Pavarotti. Με την κιθάρα του Edge να σε ταξιδεύει. Και κάπου εκεί, στο With or without you ο κόσμος να τραγουδάει το ρυθμό για 2 λεπτά μετά το τέλος του τραγουδιού και ο Bono να μένει... κόκκαλο πάνω στη σκηνή και να χειροκροτάει τον κόσμο. Και για το τέλος, το Moment of Surrender. Μαγεία...

Και τα είπαν σχεδόν όλα όσα περίμενε ο κόσμος να ακούσει: Beautiful Day, I Will Follow, Get On Your Boots, Magnificent, Mysterious Ways, Elevation, Until The End Of The World, I Still Haven't Found What I'm Looking For, Pride (In The Name Of Love), In A Little While, Miss Sarajevo, City Of Blinding Lights, Vertigo, I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight, Discothèque, Sunday Bloody Sunday, MLK, Walk On , One, The Streets Have No Name, Hold Me, Thrill Me Kiss Me Kill Me, With Or Without You, Moment of Surrender.

3 μέρες μετά τη συναυλία των U2 στο ΟΑΚΑ ξαναείδα τις φωτογραφίες και τα video που τράβηξα στη διάρκειά της και θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω πίσω εκεί να ξαναζήσω τη μαγεία.

Υ.Γ. τι το ήθελα και άνοιξα το στόμα μου στο προηγούμενο post, όταν έγραφα ότι "ροκ συναυλία μακρυά από την αρένα είναι σαν τον Τζακ Νίκολσον χωρίς το σατανικό χαμόγελό του"... Ο κουμπάρος μου που είχε αναλάβει το θέμα των εισιτηρίων πέρισυ είχε αγοράσει τελικά στην κερκίδα :-) Πάλι καλά πάντως, όλη τη ώρα όρθιοι ήμασταν. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς...

In a little while...

Λίγες ώρες πριν από τη συναυλία των U2, φυσικά στην αρένα (γιατί όπως σωστά είπε και ο Γιάννης Κυφωνίδης χθες στο Supersport-FM "ροκ συναυλία μακρυά από την αρένα είναι σαν τον Τζακ Νίκολσον χωρίς το σατανικό χαμόγελό του"), με τις αναμνήσεις από τη συναυλία τους στο Roundhay Park του Leeds το 1997 να είναι πάντα στο μυαλό μου, έτσι για... ζέσταμα άκουσα σήμερα το πρωί ένα από τα αγαπημένα μου: το "In a little while". Μακάρι το βράδυ να είναι όλα όπως τα φανταζόμαστε και να μην απογοητευτούμε.

In a little while
Surely you'll be mine
In a little while...I'll be there
In a little while
This hurt will hurt no more
I'll be home, love

When the night takes a deep breath
And the daylight has no air
If I crawl, if I come crawling home
Will you be there?

In a little while
I won't be blown by every breeze
Friday night running to Sunday on my knees
That girl, that girl she's mine
Well I've known her since,
Since she was

A little girl with Spanish eyes
When I saw her first in a pram they pushed her by
Oh my, my how you've grown
Well it's been, it's been...a little while

ooh ooh ooh ooh ooh ooh

Slow down my beating heart
A man dreams one day to fly
A man takes a rocket ship into the skies
He loves on a star that's dying in the night
And follows in the trail, the scatter of light
Turn it on, turn it on, you turn me on

Slow down my beating heart
Slowly, slowly love

Οι U2 στην Αθήνα το 2010!

Τρέλλα!!! Μετά από 13 ολόκληρα χρόνια (28/8/1997 στο Leeds) θα τους ξαναδώ live στο ΟΑΚΑ.

U2: Ούτε και τώρα στην Ελλάδα

Δυστυχώς η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη έμειναν και πάλι απ' έξω από τη λίστα των πόλεων που θα επισκεφτούν οι U2 στα πλαίσια του U2 360° Tour. Από την τελευταία τους επίσκεψη το 1997 και μετά μας έχουν στην απ'έξω.

Υ.Γ.
1. το Ζάγκρεμπ είναι στη λίστα, στις 10 Αυγούστου...
2. παλιές καλές εποχές

U2 concert @ Roundhay Park, Leeds, 28/8/1997

(if anyone was there, please send feedback... just for memorabilia, u know)

Την Πέμπτη 28 Αυγούστου 1997, ακριβώς πριν από 11 χρόνια (πόσο μακρυά αλλά και ταυτόχρονα πόσο κοντά μου φαίνεται) ήμουν ένας από τους 53.917 τυχερούς που βρέθηκαν στο Roundhay Park του Leeds στην Αγγλία για τη συναυλία των U2. Ήταν στα πλαίσια του PopMart Tour και νομίζω πως ήταν το καλύτερο show που έχω δει ποτέ. 53 χιλιάδες, βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο και γεμάτοι λάσπες, τραγουδούσαμε και χορεύαμε (ή μάλλον χοροπηδούσαμε) από τις 9:30 μέχρι τις 12:30, 3 ώρες που παρακαλούσαμε να μην τελειώσουν ποτέ!

Θυμάμαι στη διαδρομή από το Manchester μέχρι το Leeds με το τραίνο κοιτάζαμε τον ουρανό που ήταν γεμάτος μαύρα σύννεφα (τι παράξενο για την Αγγλία), ενώ μόλις μία μέρα πριν ήταν χαρά θεού, και παρακαλούσαμε όλοι να μη βρέχει στη συναυλία. Φτάνοντας στο πάρκο κατά τις 5 το απόγευμα άρχισε ένα ψιλόβροχο, αλλά όταν στις 7 και κάτι βγήκαν οι Cast που ήταν το support group (παίζαν brit-pop και ήταν δημοφιλείς εκείνη την εποχή, ήταν και από το Leeds οπότε μια χαρά γκρουπάκι ήταν για τη συγκεκριμένη συναυλία) άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα! Η καταιγίδα κράτησε περίπου μία ώρα (όσο έπαιζαν οι Cast) και χοροπηδούσαμε σαν τρελοί στη λάσπη.

Και μετά εισακούστηκαν οι προσευχές μας. Στις 8:30 σταμάτησε η βροχή και, με μια μικρή καθυστέρηση μισής ώρας για να καθαριστεί η σκηνή από τα νερά, στις 9:30 έσβησαν τα φώτα και το show ξεκίνησε. Ήμουν τυχερός γιατί βρέθηκα μόλις 5 μέτρα από τη σκηνή, αν και ειδικά στην αρχή της συναυλίας σχεδόν πέρασαν από πάνω μας όλοι οι από πίσω που προσπαθούσαν να πλησιάσουν.

Όλα ήταν τέλεια, σχεδόν μαγικά: η κολοσσιαία οθόνη από LED (με διαστάσεις κάπου 55m x 15m) πίσω από τη σκηνή (ουσιαστικά ήταν η πίσω πλευρά της σκηνής) όπου προβάλλονταν η συναυλία, το τεράστιο ασημοκίτρινο περιστρεφόμενο λεμόνι (απ' όπου βγήκαν οι U2 στην έναρξη του δεύτερου μέρους τραγουδώντας το Discothèque), τα καταπληκτικά εφέ με τα λέιζερ, και πάνω απ' όλα η απίστευτη σκηνική τους παρουσία.

Από τις καλύτερες στιγμές της συναυλίας ήταν η εντυπωσιακή έναρξη με το Mofo (από τα αγαπημένα μου τραγούδια) και την ατάκα του Bono ("Hope you're enjoying the show - because you paid for it"), η unplugged version του Staring at the sun με τον Bono και τον Edge να περπατούν πάνω σε ένα διάδρομο που έμπαινε μέσα στην arena, το karaoke με όλο τον κόσμο να τραγουδάει το Singing in the rain και τον Edge να παίζει με την ακουστική κιθάρα, ο κακός χαμός που έγινε στο New Year's Day, η σχεδόν ανατριχιαστική ατμόσφαιρα πριν το τέλος, όταν όλοι τραγουδούσαμε το One με έναν αναπτήρα στο χέρι... απλά μαγεία.

Θυμάμαι επίσης τη γιούχα που έφαγε (χωρίς να είναι εκεί) ο George Harrison των Beatles. Λίγες μέρες πριν είχε βγει στην τηλεόραση και είχε πει ότι του είναι ακατανόητο να πηγαίνει τόσος κόσμος να βλέπει τους U2 στη συναυλία, τους οποίους σε 30 χρόνια δε θα θυμάται κανένας! Στη μέση λοιπόν της συναυλίας ο Bono σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο και λέει: "I won't play for you, George" και όλο το πάρκο σηκώθηκε στο πόδι...

Το τέλος της συναυλίας, μετά από 3 καταιγιστικές ώρες μουσικής αλλά ευτυχώς χωρίς βροχή, μας βρήκε όλους πραγματικά ευτυχισμένους που βρεθήκαμε εκεί. Μας πήρε κάπου 2,5 ώρες να φτάσουμε με το πόδια στο Leeds (βλέπετε η συναυλία ήταν να τελειώσει στις 11:30, αλλά η βροχή τα έφερε όλα πίσω, οπότε δεν υπήρχε λεωφορείο μετά τις 1 το βράδυ) και στη συνέχεια ακολούθησε τρελή κλωτσοπατινάδα στο σταθμό του τραίνου για να βρούμε ένα εισιτήριο με το πρώτο πρωινό δρομολόγιο για το Manchester (όλοι είχαμε φυσικά χάσει το τραίνο των 2:30 :-).

Η τελευταία εικόνα στα βαγόνια, με όλους μας να είμαστε λασπωμένοι, βρεγμένοι, κουρασμένοι και άυπνοι, αλλά με ένα χαμόγελο για τα όσα είχαμε ζήσει, ήταν η τέλεια κατάληξη για τη μαγική αυτή βραδιά.

Για την ιστορία, εδώ είναι η λίστα με τα τραγούδια που ακούστηκαν, καθώς και μια σειρά από φωτογραφίες (με τη μορφή video).