Βόμβα Νικολαϊδη στη Superleague: "Πρέπει να μείνουμε εκτός Ευρώπης για 3 χρόνια".
Γιατί τελικά είναι προτιμότερο να κόψεις το μέλος με τον καρκίνο, παρά να δίνεις ασπιρίνες (γιατί μόνο ως ασπιρίνες μπορούν να χαρακτηριστούν τα "μέτρα" που αποφασίστηκαν) και να ανάβεις λαμπάδες μπας και σε λυπηθεί ο καλός Θεούλης.
σχετικά:
[1] η αντίθετη γνώμη: "Φτηνοί εντυπωσιασμοί" (adamo@http://blog.postmaster.gr/)
One Irishman and his family certainly contributed a word to the English language which has now been adopted in many languages throughout the world. According to the Oxford English Dictionary the word “hooligan” came into the language in 1898, being, “the name of an Irish family in south-east London conspicuous for its ruffianism”.
The Daily News of July 26, 1898, reporting on social conditions in the areas, stated: “It is no wonder that Hooligan gangs are bred in these vile byways.”
A few weeks later, on August 22, the Daily Graphic decried “the avalanche of brutality which, under the name of ‘Hooliganism’ - has cast such a dire slur on the social records of South London”. During the summer of 1898 most London newspapers such as the Daily Telegraph, Pall Mall Gazette and Westminster Gazette were referring to ‘Hooligan gangs’.
The Oxford English Dictionary also puts forward other claims such as a mishearing of the term “Hooley’s gang” although there is no evidence for this. It also says there was an Irish character called Hooligan of this period who appeared in the London comic magazine Funny Folk (1874-1894). Also it is claimed there was a popular music song about a rowdy Irish family called the Hooligans at this time. The only music hall song I can find is Mrs Hooligan’s Christmas Cake which was sung in music halls in 1883.
However, Ernest Weekly, in Romance of Words (1912) emphasises: “The original Hooligans were a spirited Irish family of that name whose proceedings enlivened the drab monotony of life in Southwark about 14 years ago.”
But is there any trace of the Hooligan family? Can we “put flesh on the bones” of a family that might fit this description? A writer named Clarence Rook (1862-1915) provides the main clues. He wrote about the slums and criminals in the City of London and environs. In 1899 he wrote a book entitled "The Hooligan Nights" which was about a young criminal’s story told in his own words. The book was actually reprinted by Oxford University Press in 1979, when the jazzman and critic Benny Green wrote an introduction to it. In this account, Rook wrote: “There was but a few years ago, a man called Patrick Hooligan, who walked to and fro among his fellow men, robbing and occasionally bashing them.”
So who was the Patrick Hooligan to whom the book refers? He and his family came to London from the Limerick area and their name was probably Houlihan. Rook says they lived in Borough (Southwark), in south-east London. Patrick hired himself out as a bouncer. He was a professional tough. He soon gathered a gang around him and operated as a small time crook, mugging people in the street rather than as a burglar. He was often in street fights, committed vandalism and criminal damage.
He and his fellow gang members used to gather and drink at a public house in Southwark called "The Lamb and Flag". There is, of course, a more famous public house of that name north of the river at 33 Rose Street, Covent Garden. But that was not named Lamb and Flag until 1883. It had first emerged into recorded history in 1772 when it was called "the Coopers Arms" but popularly known as "The Bucket of Blood" because of the bare fisted fights that used to be staged there.
The Southwark’s the Lamb and Flag is thought to have been located in Borough High Street and has not existed for many years. The date of when Patrick Hooligan and his gang flourished is confused. It was certainly well before 1898 and efforts to find the date have not turned up anything. It could have been as early in the 1850s but certainly no later than the 1870s.
Patrick’s end came when, during one of the street fights, he killed a policeman and was sentenced to life imprisonment.
He eventually died while serving his sentence. Some have suggested that he began to serve his sentence in the large prison at one end of Borough High Street, which no longer exists. But that was Marchalsea Prison and basically a debtor’s prison, well known to readers of Charles Dicken’s works. By the turn of the 20th Century, the name Hooligan had crossed into literature.
Conan Doyle, in his Sherlock Holmes tale "The adventure of the Six Napoleons" (1904), writes: “It seemed to be one of those senseless acts of Hooliganism which occur from time to time and it was reported to the constable on the beat as such.” In 1909 in Tonobungay H.G. Wells wrote: “Three energetic young men of the hooligan type, in neck wraps and caps, were packing wooden cases with papered-up bottles, amidst much straw and confusion.” By then the name was losing the capital H.
Oddly, in Edward MacLysaght’s "The Surnames of Ireland" (1957) the name is not listed even as a derivation of Houlihan. The derivation of the word is still “unattested”, as an etymologist would say. That is, we have not yet proved its origin. But there are enough clues about Patrick Hooligan for a good local Borough historian to get their teeth into and come up with more evidence on the man, who is said, gave his name not only to the English language but, through generations of English football “supporters”, to many languages of the world.
reference:
[1] "Irish Hooligan of Southwark"
Συμφωνώ με κάτι που ειπώθηκε μόλις χθες το πρωί στο Sport-FM. Είναι λάθος να επιμένουμε να χαρακτηρίζουμε όλους αυτούς τους κάφρους ως "γνωστούς-αγνώστους". Θα έπρεπε να ονομάζονται ¨γνωστοί-άμυαλοι".
Στον κηρυγμένο πόλεμο των κάφρων επιστρατεύεται και το Internet. Μια αναζήτηση στο youtube.com με κλειδιά όπως "lagoi", "kotes", "kranoi" κ.α. επιστρέφει καταγεγραμμένα κάποια ... κατορθώματα ή αποδείξεις της μαγκιάς τους.
... κάφροι όλων των αποχρώσεων και σε κάθε θέση: συνδεσμίτες-στρατοί, πολιτικοί, πρόεδροι ομάδων, οπαδικές εφημερίδες, δημοσιογράφοι...
Πόσοι ακόμα πρέπει να πεθάνουν και να βγαίνετε μετά να δηλώνετε τη θλίψη σας, και ότι θα πάρετε τα κατάλληλα μέτρα, και ότι θα βάλετε το μαχαίρι στο κόκκαλο κ.λπ. κ.λπ. και τελικά όλα να ξεχνιούνται μετά από μια βδομάδα. Και ξανά από την αρχή μετά.
...δε γίνεσαι απλά κατακτώντας το κύπελλο στον τελικό. Πρωταθλητής Ευρώπης σημαίνει να είσαι πρώτος παντού:
...όταν πλέον το σκέφτεσαι αν θα παρακολουθήσεις το ματσάκι της αγαπημένης σου ομάδας, επειδή ίσως θα χάσεις την ώρα σου παρακολουθώντας μια άνοστη "σούπα" (η σουπίτσα της φωτογραφίας αντίθετα είναι νοστιμότατη), επειδή θα βαρεθείς από την κατάντια μας ομάδας που πριν από 3-4 χρονάκια έπαιζε μέχρι την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος πολλή καλή μπάλα και φόρτωνε κάθε ομάδα στο ΟΑΚΑ ή στο Καραϊσκάκη (το παλιό) με 3 γκολάκια τουλάχιστον, επειδή δε θέλεις να σε κοροϊδεύουν όλοι αυτοί που παίρνουν τόσα όσα δε θα πιάσεις σε όλη σου τη ζωή στα χέρια σου, ακόμα και επειδή οι άλλοι (εξακολουθούν) να είναι σε μαύρα χάλια και παίρνεις το πρωτάθλημα για πλάκα με μια ομάδα που έχει κλείσει τον κύκλο της εδώ και 1,5 χρόνο τουλάχιστον...
... και παρόλα αυτά εσύ κολλάς εκεί στο χαζοκούτι (ή ακόμα περισσότερο, κάνεις τον κόπο να πάς μια βόλτα μέχρι το Φάληρο), έτσι επειδή έχεις την αρρώστια σου και το σαράκι που σε τρώει, και στο τέλος λες και φωνάζεις "Δεν πάει άλλο ρεεεεεεεεεεεεεε".
Η υπομονή μας έχει ημερομηνία λήξης: 29/4/2007, στη "φιέστα" (ναι, για τη φοβερή μπάλα που είδαμε και φέτος, για τη σπουδαία πορεία που κάναμε στην Ευρώπη, για τις σωστές και μεγάλες μεταγραφές και τους νέους Ριβάλντο που ήρθαν, για την ανανέωση που "θα" γίνει) στο Καραϊσκάκη (τυπικά έδρα του Ιωνικού - να μη βγάλουν και αυτοί κανένα φράγκο τώρα που πάνε εκεί στη Β'; ). Μετά πρόεδρε περιμένουμε έργα, αλλιώς θα είσαι (και θα είμαστε) στο ίδιο έργο θεατές.. μόνο που εσύ δε θα έχεις πλέον θεατές στο γήπεδο (α, να μη το ξεχάσω, φέτος λήγουν και τα τριετή διαρκείας).
σχετικά:
[1] "Ταΐστε μας σανό"
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε στις διεθνείς ειδήσεις τα της περιοδείας του υιού Μπους στη Λατινική Αμερική και τη "θερμή" υποδοχή που του επιφυλλάσουν οι κάτοικοι των χωρών (όσοι δε συμμετέχουν βέβαια στις στημένες εκδηλώσεις, όπως αυτή στη Βραζιλία όπου ο υιός Μπους χορεύει σε βραζιλιάνικους ρυθμούς και παίζει και μαράκες - τρομάρα του). Είναι, κατά το Department of States, μια "επίθεση" (με τρομάζει και με ανατριχιάζει η λέξη αυτή, όταν το υποκείμενο της πρότασης έχει να κάνει με τους born in the USA) φιλίας προς τα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Αυτό όμως που κρύβεται από πίσω (και δε μας το λένε) είναι η ανησυχία που νιώθουν εκεί στο Λευκό Οίκο, καθώς ένα προς ένα τα κράτη στη Νότια Αμερική περνάνε σε Αριστερά (ή τουλάχιστον μη φίλα προσκείμενα προς τους Αμερικανούς) καθεστώτα με τη στήριξη των "επαναστατημένων" και κουρασμένων από τη διαρκή εκμετάλλευση φτωχών κατοίκων τους.
Στον Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα και τον Εβο Μοράλες στη Βολιβία (που είναι αυτόχθονας Ινδιάνος) ήρθε να προστεθεί ο Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό και σα να μην έφθανε αυτό (για τους Αμερικανούς), επανεξελέγει στη Νικαράγουα (στη Κεντρική Αμερική) μετά από πολλά χρόνια ο Ντανιέλ Ορτέγα (ο ηγέτης των Santinistas). Αν στους παραπάνω προσθέσουμε (σα... κερασάκι στην τούρτα) τον ανυπέρβλητο Φιντέλ Κάστρο, τότε γίνεται αμέσως κατανοητή η πίεση που νιώθουν και ο φόβος τους μήπως γίνει ανεξέλεγκτο το κίνημα των φτωχών που έχει επαναστατήσει ενάντια στις πολυεθνικές. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική δεν έχουν παραμείνει πλέον παρά μόνο δύο(!) δεξιές φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις – στην Κολομβία και στην Παραγουάη.
Βέβαια οι Αμερικάνοι έχουν ακόμα ισχυρά στηρίγματα στην Κεντρική και Νότια Αμερική: τη Βραζιλία (αλλά με αρκετές επιφυλάξεις λόγω του προέδρου Λούλα, ο οποίος δεν παύει να είναι πρώην αριστερός συνδικαλιστής), το Μεξικό (όπoυ όμως χρειάστηκε νοθεία για να εκλεγεί ο συντηρητικός υποψήφιος Φελίπε Καλντερόν - και το φιτίλι σιγοκαίει από τότε) και την Αργεντική (όπου μετά την κατάρρευση της οικονομίας το 2001 ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει η έκρηξη), που πληθυσμιακά αποτελούν μαζί με την Κολομβία (όπου το αντάρτικο συνεχίζεται) σχεδόν το 80% του πληθυσμού. Αλλά οι συνθήκες σε κάθε μία από τις χώρες αυτές μόνο ιδανικές δεν είναι για τα γεράκια της Ουάσινγκτον.
Τελικά (και ευτυχώς για τον κόσμο μας), το Viva la Revolución του Che Guevara εξακολουθεί να έχει ισχυρά ερίσματα στην Κεντρική και Νότια Αμερική, ακόμα και αν φύγει σύντομα από το μάταιο κόσμο μας και ο Φιντέλ. Και δεν πρόκειται να "εξαλειφθεί" από τους Αμερικανούς, όσες "χάντρες" και "χαϊμαλιά" και να προσφέρουν στους καταπιεσμένους κατοίκους της Λατινικής Αμερικής.
Πριν από δέκα μέρες βρισκόμουν κατά τις μία το μεσημέρι στον ηλεκτρικό με κατεύθυνση προς Μοναστηράκι και από εκεί θα έπαιρνα το μετρό για Αεροδρόμιο, με μια βαλίτσα μεσαίου μεγέθους. Τυχαία το βαγόνι ήταν γεμάτο όταν επιβιβάστηκα, οπότε έμεινα δίπλα στην πόρτα, με τη βαλίτσα κολλημένη στην πλάτη των καθισμάτων, για να μην εμποδίζω τον κόσμο να ανεβοκατεβαίνει. Μετά το Θησείο βρέθηκα πρώτος μπροστά στην πόρτα, μιας και κατέβηκαν όλοι όσοι ήταν πριν μπροστά, οπότε πήρα θέση για να κατεβώ γρήγορα για να μη εμποδίσω και όσους ήταν πίσω μου.
Ξαφνικά, και ενώ το τραίνο είναι στο μέσο της διαδρομής από Θησείο προς Μοναστηράκι, ακούω από πίσω μου μια πενηντάρα να λέει "άντε επιτέλους, προχωρήστε γιατί θα χάσουμε και το μετρό"!!! Γυρίζει ο διπλανός μου, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε αυτόν, και την κοιτάζει απορημένος, οπότε του λέει ότι "δεν αναφέρομαι σε σας κύριε αλλά στο διπλανό σας". Δεν ξέρω πώς κρατήθηκα (αν και το καλύτερο ήρθε αμέσως μετά), αλλά γύρισα με εκνευρισμένο ύφος και της είπα "Μήπως να πηδήξουμε από το παράθυρο, μιας και το τραίνο ακόμα δεν έχει σταματήσει;".
Η απάντησή της με περισπούδαστο ύφος ήταν: "Σε ώρες αιχμής δεν είναι δυνατόν να έχουν οι επιβάτες στο τραίνο βαλίτσες οι οποίες εμποδίζουν τους υπόλοιπους να βγουν γρήγορα. Αλλά αυτός είναι ο πολιτισμός 'κάποιων'! " !!!!
Εγώ ο "κάποιος" εκείνη την ώρα είχα δύο εναλλακτικές: ή να της φέρω τη βαλίτσα στο κεφάλι (κατινίστικό αλλά αποδοτικό) ή να προσπαθήσω να κρατηθώ ψύχραιμος. Για κάποιο λόγο ακολούθησα τελικά άλλη τακτική. Αφού της είπα να κοιταχτεί στο καθρέπτη για να δει αν βλέπει κανέναν με τον οποίο γελάνε όλοι οι υπόλοιποι μέσα στο βαγόνι, μόλις κατέβηκα από το τραίνο με αυτή να κατεβαίνει αμέσως πίσω μου, έκανα κάθε προσπάθεια να την εμποδίσω (με τρόπο βεβαίως βεβαίως :-) να φτάσει γρήγορα στις κυλιόμενες. Μπορεί να έγινα "κατίνα" με αυτό ή να βρέθηκα για λίγο κι εγώ στην κατηγορία "οι φίλοι μας τα ζώα" του adamo, αλλά ήταν ίσως το μόνο που μπορούσα να κάνω για να εκτονωθώ.
Btw, μάλλον απέδωσε η παραπάνω προσπάθεια, καθώς και οι δύο μας επιβιβαστήκαμε στον ίδιο συρμό στο μετρό, παρόλο που το παραπάνω ζώο έτρεξε μετά τις κυλιόμενες μπας και προλάβει...
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 | ||
Φέτος τελικά δε με πάει.
