Μετά από καιρό που το σκεφτόμουν, πήρα την απόφαση και απέκτησα το δικό μου domain: coby.gr, μιας και πάντα από τότε που με θυμάμαι στο Δημοτικό, όλοι στην παρέα με φωνάζανε coby. Δεν ξέρω (ή δε θυμάμαι) πώς προέκυψε, αλλά μου άρεσε.
Έτσι, από σήμερα το μαγαζί θα λειτουργεί στη νέα του διεύθυνση: http://blog.coby.gr
Ήταν ίσως η καλύτερη συναυλία των Scorpions στην Ελλάδα. Με όλα τα ιστορικά μέλη επί σκηνής.
Ο Χριστόφορος Κροκίδης στην αρχή της συναυλίας, πριν την είσοδο του Βασίλη
Χρόνια Πολλά
Οι ψυχές και οι αγάπες
Κουρσάρος
Χαιρετίσματα
Γουίλι ο νέγρος θερμαστής
Εισαγωγή για την είσοδο των Scorpions
Coming Home
The Zoo
Holiday (μαζί με το Βασίλη)
Coast to coast
Doctor doctor (UFO)
Blackout
Wind of change
Long tall Sally
Hurricane (entry only - χτυπιόμασταν σα τρελλοί όλοι μας)
Όλα τα μέλη των Scorpions (με τον Roth αριστερά) επί σκηνής
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Και κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι των κουμπάρων μου, κοιτάζω στο μπαλκόνι κι εύχομαι να έβλεπα τον Αλέκο εκεί, να κάθεται χαμογελαστός και να μου λέει : "τι μπουρδέλο ομάδα υποστηρίζεις, ρε κωλοαγρινιώτη".
Μου λείπεις ρε φίλε...
Σαν σήμερα, 4 Ιουλίου του 1961, ο Ολυμπιακός γίνονταν η μόνη Ευρωπαϊκή ομάδα που κατάφερνε να νικήσει τη μεγάλη Σάντος του Πελέ, η οποία εκείνο το καλοκαίρι έκανε περιοδεία στην Ευρώπη παίζοντας φιλικά με τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές ομάδες της εποχής (και κερδίζοντας σε όλα τα ματς). Ήταν αυτή η νίκη που ενέπνευσε το μεγάλο ρεμπέτη Σταύρο Παγιουμτζή να γράψει το θρυλικό πλέον τραγούδι "Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που εσάρωσες τη Σάντος, την ομάδα του Πελέ". Όπως επίσης και στο σημερινό ύμνο γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο ιστορικό αγώνα ("κι ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ"). Σήμερα βρήκα ένα ενδιαφέρον άρθρο που μιλάει για το συγκεκριμένο αγώνα (που σημειωτέον έγινε στο γήπεδο της Λεωφ. Αλεξάνδρας, γιατί ήταν το μόνο Ελληνικό γήπεδο της εποχής το οποίο είχε προβολείς), αλλά επιπλέον βρήκα (επιτέλους) και το τραγούδι (κάπου το είχα σε ένα cd αλλά το έχω χάσει).
Τώρα που το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στέκεται ολοκληρωμένο στη σκιά του Ιερού Βράχου, φιλοξενώντας τα αριστουργήματα του Φειδία και των άλλων μεγάλων γλυπτών της Εποχής του Περικλή, το όραμα και ο αγώνας της Μελίνας γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Τα ανιστόρητα και αστήριχτα επιχειρήματα των Άγγλων (που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την υφαρπαγή-κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν) έχουν τελειώσει... Και το μόνο σύνθημα που πρέπει να ακούγεται από άκρη σε άκρη της Γης είναι:
Επιστρέψτε τα Μάρμαρα εκεί που ανήκουν
το αναδημοσιεύω, χωρίς κανένα άλλο σχόλιο. Άλλωστε τι να πει κανείς για όσους δεν μαθαίνουν από τα λάθη του παρελθόντος;
3 μέρες μετά και όλοι τους πήραν το μήνυμα και όλα θα (τα) αλλάξουν (λένε). Και όλα αυτά επειδή, καθώς για αυτούς "πρώτα είναι ο πολίτης", (μάς) δουλεύουν "με σύμμαχο εσένα" για "τις ανάγκες των πολλών" και ελπίζουν να μην "τους φοβίσεις εσύ".
Τώρα, γιατί όλα αυτά εμένα μου θυμίζουν τους στίχους των Police;
Στο απίστευτα τσιμενταρισμένο λεκανοπέδιο της Αττικής, στο οποίο (με την παρανομία ή και την ανοχή και τη δική μας και των διοικούντων - που εμείς άλλωστε ψηφίζουμε) καταφέραμε αργά αλλά σταθερά σχεδόν να εξαφανίσουμε κάθε ίχνος πράσινου, εξακολουθούν -ευτυχώς- να υπάρχουν μερικές καταπληκτικές οάσεις δροσιάς και ξεκούρασης. Μερικές από αυτές μπορεί να βρίσκονται ακόμα και δίπλα μας και παρόλα αυτά να τις αγνοούμε. Με αφορμή δύο βόλτες που κάναμε οικογενειακά τα τελευταία Σαββατοκύριακα σε δύο τέτοια μέρη, προσπάθησα να ψάξω να βρω αν υπάρχουν κάπου συγκεντρωμένες πληροφορίες (googleing και άγιος ο Θεός) και έπεσα πάνω σε θησαυρό: το website Αττικό Πράσινο της Υπερνομαρχίας Αθηνών-Πειραιώς (και εδώ ήταν η μεγάλη έκπληξη!).
Όπως αναφέρεται στην αρχική σελίδα, η συγκεκριμένη ιστοσελίδα "είναι αφιερωμένη στην προστασία του περιβάλλοντος και ιδίως στην προβολή, διεκδίκηση και θεσμοθέτηση των ελεύθερων χώρων πρασίνου στο Λεκανοπέδιο". Έχει πλούσιο θεματικό περιεχόμενο, με οργανωμένες ενότητες με τις περιοχές πρασίνου, διεκδικούμενες περιοχές, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που γίνονται στους σχετικούς χώρους, φόρουμ όπου μπορεί ο καθένας να κάνει επισημάνσεις, καταγγελίες αλλά και συζήτηση για το πράσινο που τόσο μάς λείπει, ακόμα και χάρτης από το Google Maps με σημειωμένους όλους τους χώρους (με φωτογραφίες και λεπτομέρειες για τον καθένα).
Για μία ακόμα φορά βέβαια, οι αρμόδιες αρχές (η Υπερνομαρχία στην περίπτωσή μας) δεν έχουν φροντίσει να επικοινωνήσουν σωστά αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια (το website λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο και δεν το είχα πάρει... μυρωδιά).
Η πρώτη εξόρμηση μας έφερε (με παρέα) στο αισθητικό δάσος της Καισσαριανής (πάνω από τη Μονή Καισαριανής) για πικ-νικ, και περάσαμε καταπληκτικά. Τα παιδιά έτρεχαν ανάμεσα στα δέντρα για 3 ώρες, φάγαμε και ήπιαμε στη σκιά μιας ελιάς (έριξα και μια ώρα ύπνο μετά κάτω από την ελιά :-), περπατήσαμε στα μονοπάτια που υπάρχουν κατα μήκος του, και είχαμε στα πόδια μας θέα όλη την Αθήνα. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επισκεπτών ήταν μετανάστες, ίσως επειδή δεν έχουν τη οικονομική δυνατότητα να πηγαίνουν στα in και glamour στέκια (sic) που διαλέγουμε οι υπόλοιποι για να γεμίζουμε τα Σαββατοκύριακά μας. Τελικά όμως αυτοί απολαμβάνουν την ησυχία και την ηρεμία της φύσης και όχι όλοι οι υπόλοιποι... εκσυχρονισμένοι.
Εντυπωσιάστηκα επίσης από φωτογραφίες της περιοχής αμέσως μετά την κατοχή. Για όσους δεν το γνωρίζουν (την ιστορία μου την έχει πει ο πεθερός μου), στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ο Υμηττός σχεδόν αποψιλώθηκε από τους Αθηναίους που αναζητούσαν καύσιμη ύλη για να ζεσταθούν τους χειμώνες. Με το τέλος του πολέμου δεν υπήρχε σχεδόν κανένα δέντρο στην περιοχή πάνω από τους δήμους Παπάγου, Ζωγράφου και Καισαριανής. Διαδοχικές αναδασώσεις της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών οδήγησαν στο δάσος του Υμηττού όπως το ξέρουμε σήμερα, και όπως πρέπει να παλέψουμε όλοι μας με νύχια και με δόντια να το διατηρήσουμε, ενάντια στους οικοπεδοφάγους, τους εμπρηστές, τους καταπατητές αλλά και το ανίκανο να το προστατέψει κράτος. Τον Υμηττό και τα μάτια μας, μόνο αυτός ο πνεύμονας δάσους μας απέμεινε άλλωστε.
Η δεύτερη βόλτα μας πήγε μέχρι το Άλσος Βεΐκου, παρέα με τον adamo και άλλους φίλους. Όμορφος χώρος, με αναψυκτήριο, μονοπάτια, παιδική χαρά και γηπεδάκια. Ό,τι πρέπει για τα παιδιά (μικρά και μεγάλα).
Για τις επόμενες πάντως βόλτες μας, το Αττικό Πράσινο θα αποτελεί από εδώ και πέρα τον οδηγό μας για τις Κυριακάτικες εξορμήσεις μας.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 | ||