Ψηλά ξανά

Επιστρέψαμε... και τώρα πρωτάθλημα

Θύρα 7, 8/2/1981: "Αδέρφια, ζείτε..."

Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα, διαβάζω το post που είχα γράψει προ διετίας, με την ιστορία του Σπύρου, ενός από τα θύματα τής Θύρας 7. Μια ιστορία που είχα αντιγράψει από το bam.gr. Μια ιστορία που κάθε φορά που τη διαβάζω δακρύζω σα να είναι η πρώτη φορά που τη διαβάζω. Μια ιστορία γραμμένη από το φίλο, που περιγράφει την αγωνία του καθώς βλέπει το φιλαράκι του το Σπύρο να χάνεται στα σκαλιά της 7.

Αδέρφια, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει.

LOST at last: λίγες ώρες έμειναν

Μετά από αναμονή 8 μηνών και 19 ημερών (από τις 14/5/2009), σε λίγες ώρες (ξημερώματα Τετάρτης) ξεκινάει επιτέλους η τελευταία season του LOST. Και ανυπομονώ να δοθούν οι απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν τα 5 περασμένα χρόνια, από το μακρινό Σεπτέμβρη του 2004.

Πριν δύο ημέρες στο site του abc βγήκαν στον αέρα δύο βίντεο που έχουν τα πρώτα επτά λεπτά της νέας season. Το πρώτο, διάρκειας 4:13 είναι ουσιαστικά οι τελευταίες δραματικές σκηνές του τελευταίου επεισοδίου πέμπτου κύκλου και η αρχή του έκτου κύκλου. Στο δεύτερο, διάρκειας 3:09 (για τους χρήστες της Verizon, αλλά χθες ήταν διαθέσιμο σε όλους τους επισκέπτες) δείχνει τι συμβαίνει έξω από το Ναό τη στιγμή που ο Ben σκοτώνει τον Jacob. Και τώρα μετράμε τις ώρες αντίστροφα για το πρώτο διπλό επεισόδιο.

Το abc κυκλοφόρησε επίσης πριν λίγες μέρες ένα βίντεο διάρκειας 8:15 (ακόμα και η διάρκειά του είναι συμβολική, θυμάστε; 4,8,15,16,23,42), στο οποίο κάνει ένα σύντομο recap των πέντε κύκλων. Είναι μια καλή επανάληψη για τις ώρες τις αναμονής, αν και τους τελευταίους 3 μήνες στο σπίτι κάναμε συνολικό recap από το πρώτο επεισόδιο, αλλά άξιζε τον κόπο μιας και αντιληφθήκαμε γεγονότα και πράγματα που στην κανονική ροή της σειράς είναι δύσκολο έως αδύνατο να τα αξιολογήσης σωστά.

Τι περιμένω να δω; Σίγουρα απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα (και είναι μερικά, όχι όλα όσα έχουν προκύψει):

1. Τι συμβαίνει τελικά με το νησί; Ποια είναι η μυστική του δύναμη και ποια η πηγή της ενέργειάς του;
2. Ποιος είναι ο Jacob και ποιος ο αντίπαλός του, ο άντρας με τα μαύρα (προφανώς το Καλό και το Κακό;) και πώς βρέθηκαν στο νησί;
3. Ποιοι κατασκεύασαν το τεράστιο άγαλμα και το ναό; Υπήρχαν στο νησί πριν τον Jacob; Και ποιοι κατασκεύασαν τον τροχό που μετακινεί όσους είναι πάνω στο νησί στο χρόνο και το ίδιο το νησί στο χώρο;
4. Ο μαύρος καπνός έχει σχέση με τους δύο παραπάνω ή προϋπήρχε στο νησί; Είναι το πνεύμα του νησιού; Είναι ο μαύρος καπνός που παίρνει τη μορφή νεκρών (Christian - πατέρας του Jack, Boone, Charlie, ο αδερφός του Mr Eko) αλλά και ζωντανών (Walt - γιος του Michael);
5. Ποιοι είναι οι Άλλοι; Είναι οι απόγονοι των πειρατών του Black Rock;
6. O Richard Albert προέρχεται από το ναυάγιο του Black Rock; Γιατί δε γερνάει;
7. Πώς επιλέχθηκαν από το Jacob και με ποια κριτήρια όλοι όσοι βρέθηκαν στο νησί;
8. Ο Walt όπως και ο Aaron έχουν σημαντικές δυνάμεις; Ειδικά για τον Aaron το είχε πει στην Claire το μέντιουμ στον πρώτο κύκλο, ενώ για τον Walt είχε αναφερθεί στο δεύτερο κύκλο. Ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις;
9. Τι σημαίνουν οι αριθμοί 4,8,15,16,23,42;
10. Γιατί ο Charles Widmore θέλει τόσο πολύ να επιστρέψει στο νησί;
11. Με ποιανού το μέρος είναι η Elloise Hawking;
12. Ποια είναι τελικά η Libby; Γιατί μέχρι τώρα δεν είδαμε την ιστορία της;
13. Τι συνέβει στην Claire και εγκατέλειψε τον Aaron;
14. Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν για να απαχθούν από τους Άλλους οι επιζώντες της πτήσης της Oceanic, και γιατί έμειναν τελικά μαζί τους με τη θέλησή τους;

Λίγες ώρες ακόμα υπομονή...

3η Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου

Η Κυριακάτικη οικογενειακή βόλτα σήμερα περιελάμβανε την καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη στην 3η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου στη HELEXPO στο Μαρούσι. Φεύγοντας, στις τσάντες μας υπήρχαν τα παρακάτω βιβλία (για εμάς και για τα βαπτιστήρια μας:

• Μια φορά ήταν η Κολοτούμπα... που μπέρδευε τα γέλια με τα κλάματα (Σοφία Μαντούβαλου)
• Μπαμπά σε παρακαλώ φέρε μου το φεγγάρι (Eric Carle)
• Εγώ τα ξέρω όλα για τη δασκάλα μου (Nathalie Delebarre)
  
• Η συμμορία των 7 (Εύη Κοντόρα)
• Απ' την κορφή ως τα νύχια (Eric Carle)
• Ο μικρός βασιλιάς των λουλουδιών (Květa Pacovská)

Χαίρομαι που είδα πολύ κόσμο (κάθε χρονιά και περισσότερο) αλλά εκνευρίζομαι που σε κάποια περίπτερα εκδοτικών οίκων εστίαζαν (με τις γιγαντοαφίσες) στον... ποιοτικό κόσμο του Ben-10 και άλλων τέτοιων σύγχρονων ηρώων κινουμένων σχεδίων. Επίσης, υπήρχαν πραγματικά πάρα πολλές εκδηλώσεις (2-3 ανά ώρα) αλλά δεν είδα κάποιο γνωστό παιδικό συγγραφέα στο σημερινό πρόγραμμα (πέρισυ είχαμε την μεγάλη τιμή να σφίξουμε το χέρι του Ευγένιου Τριβιζά και επίσης να ακούσουμε την Ξένια Καλογεροπούλου). Πολύ θετικό επίσης είναι το γεγονός ότι η έκθεση μεγάλωσε και χρονικά (πλέον ειναι τετραήμερη και ολοκληρώνεται αύριο).

Και μιας και το έφερε η κουβέντα για γονείς, παιδιά και βιβλία, και μιας και εισάγονται νέες... μόδες στη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή, καλό θα ήταν κάποιοι μοντέρνοι γονείς να μπουν στον κόπο να διαβάσουν το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν". Ο τίτλος τα λέει όλα...

"Παρθενώνας" από τον Κώστα Γαβρά

Μετά από καιρό βρήκα σήμερα τυχαία την ταινία μικρού μήκους του Κώστα Γαβρά, την οποία δημιούργησε ο σκηνοθέτης με την ευκαιρία των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Μια εξαιρετική προσπάθεια, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, που απεικονίζει μέσα σε 7 λεπτά την ιστορία του Παρθενώνα και την τραγική κατάληξή της με την κλοπή των μαρμάρων από τον Έλγιν. Μια προσπάθεια, που όλοι θυμούνται ότι (αναπάντεχα) συνάντησε την αντίδραση των φανατικών της θρησκείας, απλά και μόνο γιατί απεικόνιζε την αλήθεια (την καταστροφή σημαντικών τμημάτων της ζωοφόρου κατά τα πρώτα χρόνια της επικράτησης του Χριστιανισμού στην Ελλάδα)...

Υ.Γ.
α, ρε, Μελίνα που σας χρειάζεται

Αντικαπνιστικός νόμος: ε, και;

σκηνικό 1^ο, σε γνωστή μπυραρία της Γλυφάδας, λίγο πριν τα Χριστούγεννα (btw, adamo και λοιποί, καιρό έχουμε να πάμε για μπυρολουκάνικα):
- (o υπεύθυνος του καταστήματος - ο μαιτρ δηλ.) Γεια σας, τραπέζι για δύο;
- Ναι
- Καπνίζετε; Γιατί αν καπνίζετε, πρέπει να φέρουμε τασάκι και αν μπει κανείς για έλεγχο, τότε καπνίζετε με δική σας ευθύνη κι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση (!!!)

Μα πώς είναι δυνατόν ρε φίλε να μην έχεις εσύ καμία ευθύνη, από τη στιγμή που μας έχεις φέρει το τασάκι; Και όχι μόνο σε μας, αλλά και στα περισσότερα τραπέζια δίπλα μας. Και ναι, θέλαμε τραπέζι σε χώρο μη καπνιστών (και οι δυο μας είμαστε πρώην καπνιστές, που καταλαβαίνουμε το μεράκι του θεριακλή, αλλά τώρα θέλουμε να είμαστε πλέον άκαπνοι. Ποιος μας καταλαβαίνει και μας σέβετε εμάς;)

σκηνικό ν^ο, σε όλα τα μαγαζιά (καφέ, εστιατόρια, μπαρ) που πήγαμε το τελευταίο 10ήμερο (κυρίως στα Γιάννινα): πουθενά δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός καπνιστών - μη καπνιστών πελατών. Ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει, και η ζωή συνεχίζεται...

Για μια ακόμα φορά, φτιάχτηκε ένας νόμος (σωστός στη βάση του) που καταργήθηκε στην πράξη, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κρατικός έλεγχος για την εφαρμογή του. Αλλά επίσης δεν υπάρχει (δυστυχώς) και η παιδεία και η κουλτούρα στην κοινωνία μας, καθώς ο οποιοσδήποτε θεριακλής στο εξωτερικό δε θα τολμούσε να ανάψει τσιγάρο αν δε βρίσκονταν σε εσωτερικό χώρο όπου επιτρέπεται το κάπνισμα. Ή αλλιώς, όπως είχε πει και ο πρόεδρος Σωκράτης κάποτε: "στην Ελλάδα είναι όλοι μάγκες, στο εξωτερικό όμως είναι κότες".

Μια κάποια εκπαίδευση

Ψάχνοντας να βρούμε μια καλή ταινία για το Σαββατόβραδο, είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας με την βρεταννική παραγωγή του BBC με τίτλο "An education" (ο ελληνικός τίτλος είναι "Μια κάποια εκπαίδευση", από τις λίγες φορές που ελληνικός τίτλος ξένης ταινίας είναι απλά... σωστός). Και αποζημιωθήκαμε. Καμία σχέση με χολιγουντιανές αμερικανιές. Μια πολύ καλή ταινία, χωρίς φανταχτερά και περιττά σκηνοθετικά τετρίπια, που αφήνει έτσι το θεατή να αφοσιωθεί στην ιστορία, κάπου στο Λονδίνο των αρχών της δεκαετίας του 60. Η ερμηνεία της Carey Mulligan στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι πραγματικά καταπληκτική. Ίσως στο τέλος η ολοκλήρωση της ιστορίας έρχεται με πολύ γρήγορο ρυθμό και είναι αρκετά προβλέψιμη, αλλά σημασία είχε η εξέλιξη μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Υ.Γ.
επόμενος στόχος η ταινία "Soul Kitchen" του Fatih Akin. Το trailer υπόσχεται πολλά για την ταινία.

Θέατρο ναι, online εισιτήρια όχι

Ψάχνω δυο-τρεις μέρες να βρω κάποια θεατρική παράσταση που να με ενδιαφέρει, έχοντας κατά νου ότι λόγω υποχρεώσεων δεν μπορώ να πάω μεσοβδόμαδα στο επιλεγμένο θέατρο και να αγοράσω τα εισιτήρια για την ημέρα και ώρα που επιθυμώ. Οι προφανείς εναλλακτικές είναι:

• να κάνω κράτηση των εισιτηρίων με ένα τηλέφωνο στο ταμείο του θεάτρου, ή
• να αγοράσω τα εισιτήρια τηλεφωνικά, δίνοντας αριθμό πιστωτικής κάρτας, ή
  
• να αγοράσω τα εισιτήρια online.

Στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να πάω στο θέατρο μια-δυο μέρες πριν την παράσταση για να αγοράσω τα εισιτήρια. Απολύτως λογικό, καθώς αλίμονο αν ο καθένας κρατούσε εισιτήρια για απροσδιόριστο αριθμό ημερών και στο τέλος κατέληγε να μην παρακολουθήσει την παράσταση. Η λύση αυτή όμως απορρίπτεται, καθώς όπως ανέφερα: time, there is not...

Η δεύτερη περίπτωση είναι εξ'αρχής απορριπτέα, καθώς, ως καταναλωτής που σέβομαι τον εαυτό μου, δεν είναι δυνατόν να δώσω έτσι εύκολα τα στοιχεία της κάρτας μου σε κάποιο υπάλληλο που απαντάει σε ένα τηλέφωνο, χωρίς κανενός είδους "ασφάλειας συναλλαγών".

Και ερχόμαστε στην τρίτη περίπτωση. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός φορέας-εταιρία (που θα μπορούσαν να έχουν ίσως δημιουργήσει από κοινού όλοι όσοι δραστηριοποιούνται στον τομέα των θεατρικών επιχειρήσεων) που να έχει αναλάβει την online πώληση εισιτηριών για θέατρα. Υπάρχουν κάποια sites (ticketnet.gr, i-ticket.gr, ticketshop.gr) τα οποία όμως διαθέτουν προς πώληση εισιτήρια από πολύ περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε θέατρα που σχετίζονται συνήθως με την εταιρία που παρέχει την online υπηρεσία. Κρίμα, γιατί το Σάββατο ο μόνος λόγος που δεν μπορέσαμε να πάμε θέατρο ήταν αυτός (καθώς Σάββατο απόγευμα δεν υπήρχε εισιτήριο ούτε για δείγμα). Και είναι περισσότερο κρίμα όταν απέναντί σου έχεις το Εθνικό Θέατρο, με τη μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με τους ιδιώτες επιχειρηματίες...

Η ματαιοδοξία του αληθινού έλατου...

Τα διαόλια μου με πιάνουν τις τελευταίες ημέρες, κάθε φορά που περνάω μπροστά από κεντρικές πλατείες (όσες μπορεί να δει κανείς πίσω από λόφους σκουπιδιών). Τα βουνά γύρω μας είναι πλέον όλα μαύρα (και όσα μας ξέφυγαν, θα τα μαυρίσουμε κι αυτά καίγοντας το λιγοστό πράσινο που τους απέμεινε, σιγά μην τα αφήσουμε... κάντε λίγο υπομονή μέχρι το επόμενο καλοκαίρι) αλλά ανάμεσά μας εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος που επιμένει να αγοράζει αληθινά έλατα. Πραγματικά ακατανόητο...

Υ.Γ.
Ο (ανύπαρκτος κατά τα άλλα) δήμαρχος της Αθήνας αποφάσισε φέτος όπως το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα να αποτελείται από 250 αληθινά δεντράκια, τα οποία το Γενάρη θα χρησιμοποιηθούν προς αναδάσωση κάποιας (μικρής) περιοχής της βορειοανατολικής Αττικής. Από τις μεγαλομανίες του Αβραμό με το κιτς μεγαλύτερο (συρμάτινο) δέντρο της Ευρώπης, κάτι είναι κι αυτό (αν και επικοινωνιακό τρικ, για να καλύψει την ανυπαρξία του σε θέματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας, γιατί τα κομμένα δέντρα για τις ανάγκες πάρκιν δεν ξεχνιούνται)

Ο αυγερινός και η πούλια

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν και δεν ήταν... το γνωστό παραδοσιακό παραμύθι της Πούλιας και του Αυγερινού, του πρίγκιπα και της αδερφής του της πριγκίπισσας, που φέτος παρουσιάζεται στην παιδική σκηνή του θεάτρου Αθηνών από τη θεατρική ομάδα "Μαγικές Σβούρες". Και είναι λίγο παραμύθι και παιδικότητα που χρειαζόμαστε όλοι μας, πράγματα που τα έχουμε ξεχάσει (μέρες που είναι). Δύο ώρες ανάμεσα στα παιδιά και γίνεσαι κι εσύ παιδί, κοιτάς με γουρλωμένα μάτια στη θεατρική σκηνή, εκπλήσσεσαι με την πλοκή, γελάς, τρομάζεις κάπου κάπου, τραγουδάς. Και ακούς τη μαγευτική μουσική του Maurice Ravel και χάνεσαι μέσα στη μελωδία. Και όλοι μας έχουμε ακούσει και μαγευτεί με το Boléro του αλλά ίσως λίγοι γνωρίζουν (προσωπικά δεν τον ήξερα) τον κύκλο συμφωνικών τραγουδιών του με τίτλο "Πέντε Ελληνικά δημοτικά τραγούδια", ο οποίος ντύνει μουσικά (ανάμεσα σε άλλα) την παράσταση.

Η ίδια θεατρική ομάδα που πέρισυ ανέβασε την παράσταση "Σίτος Σιταράκης, αυτός ο Μεγάλος μικρός", που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους, είναι και πάλι εδώ λοιπόν. Και αξίζει τα παιδιά να παρακολουθήσουν το παραμύθι του Αυγερινού και της Πούλιας, κι οι μεγάλοι μαζί για να ξεφύγουμε λίγο από τη σκοτούρα της καθημερινότητας.