Magnificent... U2

Ό,τι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Η τεράστια σκηνή με το απίστευτο matrix των 360 μοιρών, το show, οι Snow Patrol και ο Avin Geffen (support), όλα ήταν απλά καταπληκτικά. Με τους U2 πάνω στη σκηνή για 2 ώρες και 5 λεπτά συνεχόμενα, χωρίς διακοπές, με όλα τα κομμάτια που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε με αυτά. Με την είσοδό τους στη σκηνή να ακούγεται η απίστευτη μελωδία του Space Oddity του David Bowie. Με τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα... Με το στάδιο ολόκληρο να σείεται στο Sunday Bloody Sunday, στο I Still Haven't Found What I'm Looking For, στο Pride (In The Name Of Love) και στο Where The Streets Have No Name. Με τον Bono να τα δίνει όλα στο Miss Sarajevo, ειδικά στο δεύτερο μισό του τραγουδιού όπου στην πρωτότυπη version τραγουδάει ο Pavarotti. Με την κιθάρα του Edge να σε ταξιδεύει. Και κάπου εκεί, στο With or without you ο κόσμος να τραγουδάει το ρυθμό για 2 λεπτά μετά το τέλος του τραγουδιού και ο Bono να μένει... κόκκαλο πάνω στη σκηνή και να χειροκροτάει τον κόσμο. Και για το τέλος, το Moment of Surrender. Μαγεία...

Και τα είπαν σχεδόν όλα όσα περίμενε ο κόσμος να ακούσει: Beautiful Day, I Will Follow, Get On Your Boots, Magnificent, Mysterious Ways, Elevation, Until The End Of The World, I Still Haven't Found What I'm Looking For, Pride (In The Name Of Love), In A Little While, Miss Sarajevo, City Of Blinding Lights, Vertigo, I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight, Discothèque, Sunday Bloody Sunday, MLK, Walk On , One, The Streets Have No Name, Hold Me, Thrill Me Kiss Me Kill Me, With Or Without You, Moment of Surrender.

3 μέρες μετά τη συναυλία των U2 στο ΟΑΚΑ ξαναείδα τις φωτογραφίες και τα video που τράβηξα στη διάρκειά της και θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω πίσω εκεί να ξαναζήσω τη μαγεία.

Υ.Γ. τι το ήθελα και άνοιξα το στόμα μου στο προηγούμενο post, όταν έγραφα ότι "ροκ συναυλία μακρυά από την αρένα είναι σαν τον Τζακ Νίκολσον χωρίς το σατανικό χαμόγελό του"... Ο κουμπάρος μου που είχε αναλάβει το θέμα των εισιτηρίων πέρισυ είχε αγοράσει τελικά στην κερκίδα :-) Πάλι καλά πάντως, όλη τη ώρα όρθιοι ήμασταν. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς...

In a little while...

Λίγες ώρες πριν από τη συναυλία των U2, φυσικά στην αρένα (γιατί όπως σωστά είπε και ο Γιάννης Κυφωνίδης χθες στο Supersport-FM "ροκ συναυλία μακρυά από την αρένα είναι σαν τον Τζακ Νίκολσον χωρίς το σατανικό χαμόγελό του"), με τις αναμνήσεις από τη συναυλία τους στο Roundhay Park του Leeds το 1997 να είναι πάντα στο μυαλό μου, έτσι για... ζέσταμα άκουσα σήμερα το πρωί ένα από τα αγαπημένα μου: το "In a little while". Μακάρι το βράδυ να είναι όλα όπως τα φανταζόμαστε και να μην απογοητευτούμε.

In a little while
Surely you'll be mine
In a little while...I'll be there
In a little while
This hurt will hurt no more
I'll be home, love

When the night takes a deep breath
And the daylight has no air
If I crawl, if I come crawling home
Will you be there?

In a little while
I won't be blown by every breeze
Friday night running to Sunday on my knees
That girl, that girl she's mine
Well I've known her since,
Since she was

A little girl with Spanish eyes
When I saw her first in a pram they pushed her by
Oh my, my how you've grown
Well it's been, it's been...a little while

ooh ooh ooh ooh ooh ooh

Slow down my beating heart
A man dreams one day to fly
A man takes a rocket ship into the skies
He loves on a star that's dying in the night
And follows in the trail, the scatter of light
Turn it on, turn it on, you turn me on

Slow down my beating heart
Slowly, slowly love

Ηλίθιοι ως Έλληνες

Τελικά, και παρόλα τα όσα καταστροφικά έχουν συμβεί στη χώρα τους τελευταίους 9 μήνες, μικρά η μεγάλα καθημερινά γεγονότα αποδεικνύουν καταρχήν για ποιο λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αλλά και ότι (δυστυχώς) το πηγάδι φαίνεται να μην έχει πάτο. Από την τραγική ανευθυνότητα, ασυνεννοησία, ανοργανωσιά και τελικά ανυπαρξία του κράτους και των υπηρεσιών του, αλλά και την έλλειψη συλλογικότητας και αλληλεγγύης της κοινωνίας, που οδήγησαν στον αφανισμό ένα από τα ωραιότερα στολίδια της ελληνικής φύσης, το φοινικόδασος της Πρέβελης, μέχρι τα χθεσινά αχαρακτήριστα καφριλίκια στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης από 50-100 τσογλανάκια που αυτοχρήζονται υπερασπιστές της ομάδας τους, καταστρέφοντας το ίδιο της το γήπεδο και τελικά διασύρουν μια ακόμα φορά την ήδη τσαλακωμένη εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Οι ηλίθιοι και οι πανηλίθιοι σε όλο τους το μεγαλείο.

Έχει δίκιο ο φίλος που είπε ότι "παρόλο που κατοχύρωσαν και στους Τούρκους τον Καραγκιόζη, δεν υπάρχει πρόβλημα, στη χώρα μας υπάρχει άφθονο απόθεμα από δαύτους για να κλείσει το κενό".

Όπως δίκιο έχει και ο Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης που γράφει στην Ελευθεροτυπία της Δευτέρας 23/8 "Εσύ το έκαψες" δείχνοντας με το δάχτυλο τον νεοέλληνα ως υπεύθυνο για τις φωτιές, την καταστροφή της φύσης και τελικά για το ίδιο του το χάλι. Γιατί τελικά, όπως σωστά προτρέπει: "Να γίνετε δηλαδή εσείς κυβερνήτες του τόπου σας, αντί να περιμένετε από τις καφετέριες, τις ψαροταβέρνες και τους καναπέδες στις βεράντες να σας σώσει τη ζωή, την περιουσία και τα πνευμόνια κάποιος άλλος. Δεν υπάρχει άλλος που να μπορεί να βελτιώσει τη ζωή μιας κοινωνίας εκτός από την κοινωνία την ίδια."

Άρχισαν οι ασφαλτοστρώσεις...

εδώ και ένα μήνα στο Δήμο Ζωγράφου. Συνεπώς, πλησιάζουν οι εκλογές. Και όπως απαιτεί η παράδοση, το καλοκαίρι πριν τις εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια αρχίζει και επικρατεί "κατασκευαστικός" οργασμός στο Δήμο μας (αλλά και σε πολλούς άλλους Δήμους της χώρας), με ασφαλτοστρώσεις, πλακόστρωση στα πεζοδρόμια και σε πλατείες, νέα φυτά στα παρτέρια, ίσως μερικούς νέους κάδους σκουπιδιών και άλλα τέτοια. Για να φαίνεται και να εμπεδώνεται στο δημότη ότι ο Δήμαρχος και το Δημ. Συμβούλιο εργάζονται άκοπα (στους τελευταίους μήνες πριν τις εκλογές). Και στα... μουλωχτά, δημοτικό συμβούλιο στα κρυφά για να εγκρίνει τα υπόγεια πάρκιν στις ελάχιστες πλατείες του Δήμου, ώστε στην επιφάνειά τους να εκλείψουν τα τελευταία κομμάτια χώματος και πράσινου, για να μεταμορφωθούν σε ζώνες υπερυψηλού... γκαζόν. Όπως παρολίγο να συμβεί και στο βόρειο-ανατολικό άκρο στο άλσος Συγγρού, δίπλα στη Λ. Ούλωφ Πάλμε, όταν ο Δήμος "αποφάσισε" να καλύψει με τσιμέντο το χώρο ανάμεσα στα πεύκα και να φτιάξει νέο κυλικείο (τι το χρειαζόμαστε άλλωστε το χώμα και το πράσινο). Ευτυχώς εκεί η άμεση αντίδραση των... "ωφελούμενων" δημοτών από τα προοδευτικά αυτά έργα τα απέτρεψε.

Έρχονται εκλογές (και κάποιοι πρέπει να φάνε... μαύρο)

Ξύλο... για να στρώσουν

Ίσως είναι καλύτερα για μερικούς να μη γυρίσουν από το Ισραήλ μετά τη σημερινή απόλυτη ξεφτίλα. Ο Λίνεν είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Το θέμα είναι ποιος θα είναι ο επόμενος...

Μαρινάκη, πάρε σκούπα.

Ο φασισμός είναι πάντα εδώ...

Κι ενώ βρισκόμαστε σε μια τραγική περίοδο για όλους τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, κι ενώ θα πρέπει όλη η κοινωνία να οργανωθεί προκειμένου να αγωνιστεί δυναμικά για να διαφυλάξει έστω κι αυτά τα ελάχιστα κατάλοιπα του κοινωνικού κράτους και να πάρει πίσω αυτά που μας πήραν στο όνομα της "ανασύνταξης του κράτους", πρακτικές σαν τη χθεσινή του Π.Α.ΜΕ. μόνο ως φασιστικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Αντί να στρέφονται ενάντια στον κοινό εχθρό, στρέφονται αναίσχυντα ενάντια στον απλό εργαζόμενο.

Δυστυχώς η αριστερά στην Ελλάδα παραμένει κλεισμένη στο καβούκι της, περιχαρακωμένη και τελικά απομονωμένη, αντί να αποτελέσει το φάρο και την ελπίδα για όλους μας.

Και ο Βάρναλης πάντα εκεί... αλλά με το νόημά του να παραποιείται.

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Επιτέλους, είδαμε καλή μπαλίτσα

... από την Εθνική, αλλά έπρεπε πρώτα ο χερ Ότο να μας βγάλει από τα ρούχα μας με τις επιλογές του στο πρώτο παιχνίδι (όποιος έχει καταλάβει το... κόλλημα με το Χαριστέα και το Σεϊταρίδη, καθώς και το πρόσφατο κόλλημα με το 4-4-2, ας μου το εξηγήσει κι εμένα). Κρίμα, γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με την Κορέα (δεν είναι καμιά σπουδαία ομάδα - το αντίθετο - αλλά τρέχουν σα δαίμονες οπότε απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους δεν τους αφήνουν να πάρουν ανάσα με το τρέξιμο).

Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω τη δήλωση του Τοροσίδη ότι "δώσαμε απαντήσεις". Σε ποιους άραγε; Μήπως όλοι οι διεθνείς και το τεχνικό επιτελείο έχουν αλλεργία στην κριτική ή μήπως δεν την δέχονται; Δεν ήταν άραγε τραγική η εμφάνισή τους στο πρώτο αγώνα; Ωραία, προκριθήκαμε, τώρα πάμε εκεί να φάμε το ξύλο της ζωής μας αλλά τουλάχιστον θα το ευχαριστηθούμε;

Τέλος πάντων, είδαμε επιτέλους καλή μπαλίτσα (και μπαλάρα κατά διαστήματα το μεσημέρι από την Αργεντινή) και τουλάχιστον σήμερα είδαμε και πολλά γκολ. Και τώρα, τρέμε Μέσι :-)

Updated
ώρα 23:20 και τα Γαλλάκια είναι τάβλα. Με τη λογική του Τοροσίδη, σήμερα όλοι στη Γαλλία πρέπει να είναι τουλάχιστον συγκαταβατικοί με τους άθλιους της εθνικής τους, αλλά -προς Θεού- να μην τους κριτικάρουν.

Τσακίστε επιτέλους τους κάφρους

Είναι κρίμα άνθρωποι σαν τους Αγγελόπουλους να τα δίνουν όλα για το τμήμα μπάσκετ εδώ και 5 χρόνια και να ταπεινώνονται με τον τρόπο αυτό από τους κάφρους της θύρας 7. Δε δέχομαι ότι οι "αρχηγοί" τους δεν μπορούν να κουμαντάρουν τα 100-200 τσογλάνια. Είναι όλοι υπεύθυνοι. Ελπίζω του χρόνου οι Αγγελόπουλοι να κάνουν επιτέλους ουσιαστικές κινήσεις για να τσακίσουν τους κάφρους αυτούς (ο Σωκράτης είναι μάλλον προφανές ότι δε θέλει ή δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο).

Όσο για το ανύπαρκτο Ελληνικό κράτος και την ΕΛ.ΑΣ., δεν αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους.

Υ.Γ.
το μόνο που δε με ενδιαφέρει είναι αν θα νικήσουμε σήμερα - άλλωστε χάθηκε κάθε καλή διάθεση εξαιτίας των κάφρων...

Updated
το προφανές συνέβει: ο Παναθηναϊκός το πήρε για άλλη μια φορά. Είτε έληγε το ματς είτε όχι λόγω των κάφρων (αλήθεια, υπήρχε κανείς που περίμενε να λήξει ομαλά;) αυτό θα συνέβαινε. Και το πήρε εύκολα. Με όσα έγιναν πραγματικά δε με νοιάζει. Αλλά σίγουρα ο πρώτος που είναι υπεύθυνος για το μπάσκετ-τουρλουμπούκι είναι ο Γιαννάκης. Περιμένω στη συνέντευξη των προπονητών να δηλώσει παραίτηση...

Α! μην το ξεχάσω. Η ώρα είναι 01:43. Οι κάφροι νίκησαν. Σπάσανε και το ΣΕΦ. Αύριο το πρωί θα πάρουν να διαβάσουν το "Γαύρο", το "Φως" και το "Πρωταθλητή" για έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση (μαζί με τις υπόλοιπες 8 αντικειμενικές πράσινες-κίτρινες -μαύρες αθλητικές εφημερίδες). Ζήτω η Ελληνική Αθλητική Δημοσιογραφία.

LOST: ήταν ωραίο το ταξίδι

Θυμάμαι ότι όταν πριν από πέντε χρόνια ξεκινήσαμε με τη Γιούλη να παρακολουθούμε το LOST (και γίναμε σχεδόν... ψυχάκηδες με αυτό), είχαμε την ανυπομονησία να δούμε τι θα γίνει τελικά, πώς θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία μετά από 6 ολόκληρες σαιζόν. Κάθε Πέμπτη βράδυ τις πρώτες τέσσερις σαιζόν, Παρασκευή βράδυ την πέμπτη σαιζόν και Τετάρτη βράδυ φέτος ακολουθούσαμε σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια την... ιεροτελεστία της προετοιμασίας για την παρακολούθηση του νέου επεισοδίου. Και μετά, κουβεντούλα και ανταλλαγή απόψεων για το τι συνέβει, τι κρύβεται πίσω από την κάθε λέξη και κάθε σκηνή, και την επόμενη ημέρα επίθεση στα blogs, τα forum και τη lostpedia για να συγκρίνουμε απόψεις.

Την Κυριακή 23/5/2010 το ταξίδι τελείωσε. Ήταν ωραίο ταξίδι, μοναδικό. ΟΚ, σχεδόν όλες οι απορίες μου απαντήθηκαν. Όχι όλες, αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής γι' αυτό χαρακτηρίζονταν σειρά μυστηρίου. Το τέλος του ίσως ήταν το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσαν να σκεφτούν ο Lindelof και ο Lieber. Δεν ξέρω με ποιο διαφορετικό τρόπο θα μπορούσαν να συνδεθούν μεταξύ τους το original timeline με το flash-sideway timeline. Αλλά αυτή ήταν και η μαγεία της σειράς, αυτή η διαρκής αναζήτηση των απαντήσεων και η δημιουργία σεναρίων από τον καθένα μας, τα οποία να απαντούν όσο καλύτερα γίνεται σε κάθε απορία που δημιουργούνταν. Και έτσι θα μείνει.

Με τη Γιούλη δύσκολα θα (ξανα)κολλήσουμε έτσι με κάποια άλλη σειρά. Κλισέ, αλλά "ο πήχης ανέβηκε ψηλά". Λέγαμε να αρχίσουμε από την αρχή να ψάχνουμε κάποια νέα σειρά να παρακολουθούμε. Τελικά το αναβάλαμε για πολύ αργότερα. Βλέπετε, δε θέλουμε να χαθεί έτσι γρήγορα η μαγεία. Μάλλον θα ξαναδούμε όλη την τελευταία σαιζόν, για να μπορέσουμε να δούμε εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που μας ξέφυγαν, οι οποίες σίγουρα (τώρα που ξέρουμε) αποκτούν νόημα. Άλλωστε "It is for them to remember and to let go and move on".

Υ.Γ.
ένα τεράστιο ευχαριστώ στους george_adams, sotos_2002, arian, lostInGreece. Αν το δουν, θα καταλάβουν (όπως και όλοι όσοι την επόμενη ημέρα της προβολής στις ΗΠΑ παρακολουθούσαν το κάθε νέο επεισόδιο) :-)

Άδεια μου αγκαλιά: γονείς από την πίσω πόρτα

Να με συγχωρήσει η Ρίκα Βαγιάνη που "παραποίησα" λίγο τον τίτλο από το καταπληκτικό της άρθρο, αλλά μιας και με πιάνει κι εμένα το περιεχόμενό του, είπα να αλλάξω το "μαμά" σε "γονείς". Γιατί προχθές, την Κυριακή το πρωί, στη γιορτή της μητέρας, όταν η μικρούλα μας έφερε στη μαμά της το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να της δώσει (μια ζωγραφιά της που είχε φτιάξει κρυφά το Σάββατο), μας πλημμύρισαν μεμιάς απίστευτα συναισθήματα. Ανείπωτη χαρά που μπορούμε εδώ και 7,5 χρόνια να το ζούμε, αλλά και ανείπωτη ευγνωμοσύνη προς τους γιατρούς μας και την ιατρική, που μάς έδωσαν αυτό που η μαμά-φύση (λόγω μιας... παραξενιάς της, ας το πω κομψά έτσι) μάς εμπόδιζε να αποκτήσουμε μόνοι μας.

Και, ίσως, αν όλοι όσοι ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία το πούμε και το φωνάξουμε, θα δώσουμε κουράγιο κι ελπίδα σε όλα αυτά τα ζευγάρια που κάθε μέρα αγωνιούν αν θα τα καταφέρουν τελικά να κάνουν ένα παιδάκι. Ναι, αυτό που για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι τόσο απλό, που δεν το εκτιμούν...