Ο φασισμός είναι πάντα εδώ...

Κι ενώ βρισκόμαστε σε μια τραγική περίοδο για όλους τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, κι ενώ θα πρέπει όλη η κοινωνία να οργανωθεί προκειμένου να αγωνιστεί δυναμικά για να διαφυλάξει έστω κι αυτά τα ελάχιστα κατάλοιπα του κοινωνικού κράτους και να πάρει πίσω αυτά που μας πήραν στο όνομα της "ανασύνταξης του κράτους", πρακτικές σαν τη χθεσινή του Π.Α.ΜΕ. μόνο ως φασιστικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Αντί να στρέφονται ενάντια στον κοινό εχθρό, στρέφονται αναίσχυντα ενάντια στον απλό εργαζόμενο.

Δυστυχώς η αριστερά στην Ελλάδα παραμένει κλεισμένη στο καβούκι της, περιχαρακωμένη και τελικά απομονωμένη, αντί να αποτελέσει το φάρο και την ελπίδα για όλους μας.

Και ο Βάρναλης πάντα εκεί... αλλά με το νόημά του να παραποιείται.

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Επιτέλους, είδαμε καλή μπαλίτσα

... από την Εθνική, αλλά έπρεπε πρώτα ο χερ Ότο να μας βγάλει από τα ρούχα μας με τις επιλογές του στο πρώτο παιχνίδι (όποιος έχει καταλάβει το... κόλλημα με το Χαριστέα και το Σεϊταρίδη, καθώς και το πρόσφατο κόλλημα με το 4-4-2, ας μου το εξηγήσει κι εμένα). Κρίμα, γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με την Κορέα (δεν είναι καμιά σπουδαία ομάδα - το αντίθετο - αλλά τρέχουν σα δαίμονες οπότε απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους δεν τους αφήνουν να πάρουν ανάσα με το τρέξιμο).

Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω τη δήλωση του Τοροσίδη ότι "δώσαμε απαντήσεις". Σε ποιους άραγε; Μήπως όλοι οι διεθνείς και το τεχνικό επιτελείο έχουν αλλεργία στην κριτική ή μήπως δεν την δέχονται; Δεν ήταν άραγε τραγική η εμφάνισή τους στο πρώτο αγώνα; Ωραία, προκριθήκαμε, τώρα πάμε εκεί να φάμε το ξύλο της ζωής μας αλλά τουλάχιστον θα το ευχαριστηθούμε;

Τέλος πάντων, είδαμε επιτέλους καλή μπαλίτσα (και μπαλάρα κατά διαστήματα το μεσημέρι από την Αργεντινή) και τουλάχιστον σήμερα είδαμε και πολλά γκολ. Και τώρα, τρέμε Μέσι :-)

Updated
ώρα 23:20 και τα Γαλλάκια είναι τάβλα. Με τη λογική του Τοροσίδη, σήμερα όλοι στη Γαλλία πρέπει να είναι τουλάχιστον συγκαταβατικοί με τους άθλιους της εθνικής τους, αλλά -προς Θεού- να μην τους κριτικάρουν.

Τσακίστε επιτέλους τους κάφρους

Είναι κρίμα άνθρωποι σαν τους Αγγελόπουλους να τα δίνουν όλα για το τμήμα μπάσκετ εδώ και 5 χρόνια και να ταπεινώνονται με τον τρόπο αυτό από τους κάφρους της θύρας 7. Δε δέχομαι ότι οι "αρχηγοί" τους δεν μπορούν να κουμαντάρουν τα 100-200 τσογλάνια. Είναι όλοι υπεύθυνοι. Ελπίζω του χρόνου οι Αγγελόπουλοι να κάνουν επιτέλους ουσιαστικές κινήσεις για να τσακίσουν τους κάφρους αυτούς (ο Σωκράτης είναι μάλλον προφανές ότι δε θέλει ή δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο).

Όσο για το ανύπαρκτο Ελληνικό κράτος και την ΕΛ.ΑΣ., δεν αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους.

Υ.Γ.
το μόνο που δε με ενδιαφέρει είναι αν θα νικήσουμε σήμερα - άλλωστε χάθηκε κάθε καλή διάθεση εξαιτίας των κάφρων...

Updated
το προφανές συνέβει: ο Παναθηναϊκός το πήρε για άλλη μια φορά. Είτε έληγε το ματς είτε όχι λόγω των κάφρων (αλήθεια, υπήρχε κανείς που περίμενε να λήξει ομαλά;) αυτό θα συνέβαινε. Και το πήρε εύκολα. Με όσα έγιναν πραγματικά δε με νοιάζει. Αλλά σίγουρα ο πρώτος που είναι υπεύθυνος για το μπάσκετ-τουρλουμπούκι είναι ο Γιαννάκης. Περιμένω στη συνέντευξη των προπονητών να δηλώσει παραίτηση...

Α! μην το ξεχάσω. Η ώρα είναι 01:43. Οι κάφροι νίκησαν. Σπάσανε και το ΣΕΦ. Αύριο το πρωί θα πάρουν να διαβάσουν το "Γαύρο", το "Φως" και το "Πρωταθλητή" για έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση (μαζί με τις υπόλοιπες 8 αντικειμενικές πράσινες-κίτρινες -μαύρες αθλητικές εφημερίδες). Ζήτω η Ελληνική Αθλητική Δημοσιογραφία.

LOST: ήταν ωραίο το ταξίδι

Θυμάμαι ότι όταν πριν από πέντε χρόνια ξεκινήσαμε με τη Γιούλη να παρακολουθούμε το LOST (και γίναμε σχεδόν... ψυχάκηδες με αυτό), είχαμε την ανυπομονησία να δούμε τι θα γίνει τελικά, πώς θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία μετά από 6 ολόκληρες σαιζόν. Κάθε Πέμπτη βράδυ τις πρώτες τέσσερις σαιζόν, Παρασκευή βράδυ την πέμπτη σαιζόν και Τετάρτη βράδυ φέτος ακολουθούσαμε σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια την... ιεροτελεστία της προετοιμασίας για την παρακολούθηση του νέου επεισοδίου. Και μετά, κουβεντούλα και ανταλλαγή απόψεων για το τι συνέβει, τι κρύβεται πίσω από την κάθε λέξη και κάθε σκηνή, και την επόμενη ημέρα επίθεση στα blogs, τα forum και τη lostpedia για να συγκρίνουμε απόψεις.

Την Κυριακή 23/5/2010 το ταξίδι τελείωσε. Ήταν ωραίο ταξίδι, μοναδικό. ΟΚ, σχεδόν όλες οι απορίες μου απαντήθηκαν. Όχι όλες, αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής γι' αυτό χαρακτηρίζονταν σειρά μυστηρίου. Το τέλος του ίσως ήταν το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσαν να σκεφτούν ο Lindelof και ο Lieber. Δεν ξέρω με ποιο διαφορετικό τρόπο θα μπορούσαν να συνδεθούν μεταξύ τους το original timeline με το flash-sideway timeline. Αλλά αυτή ήταν και η μαγεία της σειράς, αυτή η διαρκής αναζήτηση των απαντήσεων και η δημιουργία σεναρίων από τον καθένα μας, τα οποία να απαντούν όσο καλύτερα γίνεται σε κάθε απορία που δημιουργούνταν. Και έτσι θα μείνει.

Με τη Γιούλη δύσκολα θα (ξανα)κολλήσουμε έτσι με κάποια άλλη σειρά. Κλισέ, αλλά "ο πήχης ανέβηκε ψηλά". Λέγαμε να αρχίσουμε από την αρχή να ψάχνουμε κάποια νέα σειρά να παρακολουθούμε. Τελικά το αναβάλαμε για πολύ αργότερα. Βλέπετε, δε θέλουμε να χαθεί έτσι γρήγορα η μαγεία. Μάλλον θα ξαναδούμε όλη την τελευταία σαιζόν, για να μπορέσουμε να δούμε εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που μας ξέφυγαν, οι οποίες σίγουρα (τώρα που ξέρουμε) αποκτούν νόημα. Άλλωστε "It is for them to remember and to let go and move on".

Υ.Γ.
ένα τεράστιο ευχαριστώ στους george_adams, sotos_2002, arian, lostInGreece. Αν το δουν, θα καταλάβουν (όπως και όλοι όσοι την επόμενη ημέρα της προβολής στις ΗΠΑ παρακολουθούσαν το κάθε νέο επεισόδιο) :-)

Άδεια μου αγκαλιά: γονείς από την πίσω πόρτα

Να με συγχωρήσει η Ρίκα Βαγιάνη που "παραποίησα" λίγο τον τίτλο από το καταπληκτικό της άρθρο, αλλά μιας και με πιάνει κι εμένα το περιεχόμενό του, είπα να αλλάξω το "μαμά" σε "γονείς". Γιατί προχθές, την Κυριακή το πρωί, στη γιορτή της μητέρας, όταν η μικρούλα μας έφερε στη μαμά της το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να της δώσει (μια ζωγραφιά της που είχε φτιάξει κρυφά το Σάββατο), μας πλημμύρισαν μεμιάς απίστευτα συναισθήματα. Ανείπωτη χαρά που μπορούμε εδώ και 7,5 χρόνια να το ζούμε, αλλά και ανείπωτη ευγνωμοσύνη προς τους γιατρούς μας και την ιατρική, που μάς έδωσαν αυτό που η μαμά-φύση (λόγω μιας... παραξενιάς της, ας το πω κομψά έτσι) μάς εμπόδιζε να αποκτήσουμε μόνοι μας.

Και, ίσως, αν όλοι όσοι ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία το πούμε και το φωνάξουμε, θα δώσουμε κουράγιο κι ελπίδα σε όλα αυτά τα ζευγάρια που κάθε μέρα αγωνιούν αν θα τα καταφέρουν τελικά να κάνουν ένα παιδάκι. Ναι, αυτό που για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι τόσο απλό, που δεν το εκτιμούν...

Η Οδύσσεια του νεοέλληνα

Στο διάγγελμα του για την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αναφέρει:
"...Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Όμως, πλέον, ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά. Μπροστά μας έχουμε ένα ταξίδι με απαιτήσεις από όλους μας, αλλά με μια νέα συλλογική συνείδηση και κοινή προσπάθεια θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι..."

Αντιγράφω σχόλιο αναγνώστη της Ναυτεμπορικής επί του διαγγέλματος:
"Κάποιος πρέπει να πληροφορήσει τον Γ. Παπανδρέου ότι και ο Οδυσσέας ήξερε το δρόμο για την Ιθάκη αλλά του πήρε 10 χρόνια για να φτάσει. ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. Οι άλλοι πέθαναν στην διαδρομή."

Απατεώνες-τυχοδιώκτες καταστηματάρχες

Μέσα σε όλο αυτό το χαμό με την τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η χώρα από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, μικρές καθημερινές ιστορίες δείχνουν με τον πλέον εμφατικό τρόπο τη συνυπευθυνότητα όλων μας στα γεγονότα αυτά. Κοινή παράμετρος όλων: η έλλειψη κάθε σεβασμού (ή καλύτερα η περιφρόνηση) στους νόμους και η ανυπαρξία ενός σωστού και δίκαιου συστήματος λειτουργίας και εφαρμογής αυτών καθώς και απόδοσης ευθυνών και ποινών σε κάθε παράβαση και παραβίασή τους.

Η ιστορία που θέλω να αναφέρω συνέβει λίγο πριν το Πάσχα στο καφέ "Ράμπα" στο νέο Ψυχικό (Λεωφ. Δημ. Βασιλείου 14), στο γνωστό δρόμο στο ύψος του Φάρου Ψυχικού, όπου υπάρχουν πολλές καφετέριες-εστιατόρια. Παρασκευή βράδυ, στις 8:15 πήγαμε οικογενειακώς (μπαμπάς-μαμά-κόρη) για ένα ποτό και για να βρεθούμε με τη νονά (και αυτοί οικογενειακώς - με τα δύο παιδιά τους μικρότερα από την κόρη μου που είναι 7,5 ετών) για να δώσει στη βαφτιστήρα της (την κόρη μου) το δώρο για το Πάσχα. Φτάσαμε πρώτοι, ανεβήκαμε στο πατάρι (πολύ ήσυχο και το σημαντικότερο χωρίς καπνό - είναι χώρος για μη καπνίζοντες) και παραγγείλαμε. Η παραγγελία ήρθε, πέρασε λίγο η ώρα και κατά τις 8:45 έφτασε και η οικογένεια της νονάς, στην οποία απαγορεύτηκε (!!!) από τον ιδιοκτήτη η είσοδος στο μαγαζί γιατί είχαν μικρά παιδιά και τα παιδιά "είναι πρόβλημα για το μαγαζί γιατί κάνουν θόρυβο και χαλάνε την ατμόσφαιρα" (όπως επί λέξει ανέφερε). Φυσικά επακολούθησε πολύ έντονος διάλογος, στην αρχή μάλιστα αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του και τα στοιχεία του υπεύθυνου κατά το νόμο, τα οποία τα έδωσε όταν ανέφερα την αστυνομία. Τελικά φύγαμε κι εμείς για να πάμε σε άλλο μαγαζί (όπου προφανώς δεν έχουν τέτοια... προβλήματα με τα παιδιά).

Δυστυχώς εκείνο που δε γνώριζα ήταν ότι στην περίπτωση αυτή φεύγεις αλλά καλείς την αστυνομία επί τόπου, αναφέρεις την άρνηση εισόδου στο μαγαζί και τους απαράδεκτους λόγους και δικαιολογίες που τη συνοδεύουν, και επιβάλλεται άμεσα πρόστιμο στον ιδιοκτήτη. Αντ' αυτού νόμιζα ότι το σωστό ήταν να κάνω επώνυμη καταγγελία στο συνήγορο του πολίτη και στο συνήγορο του καταναλωτή. Τελικά αυτό που ισχύει είναι το πρώτο, όπως μου ανέφερε ο αξιωματικός υπηρεσίας του Αστυνομικού Τμήματος Νέου Ψυχικού την επόμενη ημέρα. Παρεπιπτόντως, το εν λόγω Τμήμα βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από την καφετέρια.

Η ασυδοσία σε όλο της το μεγαλείο...

Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπάμε εκεί , και τώρα πολύ θα το ήθελα να το "στήσω" -πλέον- το ίδιο σκηνικό και να ακολουθήσω τη σωστή οδό αντίδρασης. Γιατί αυτοί οι αλήτες, με την έλλειψη απόδοσης δικαιοσύνης σε αυτή τη χώρα, καταλαβαίνουν μόνο όταν τους πονέσεις στην τσέπη τους.

Και σίγουρα ο επόμενος που θα ακολουθήσει την ίδια τακτική (ευτυχώς δεν έχει ξανασυμβεί σε μένα ή σε άλλον στην παρέα) θα πληρώσει και τα σπασμένα της "Ράμπας".

The godfather, part II

Μετά το πρώτο μέρος, ήρθε και το sequel. Το έχει η μοίρα μου να γινόμαστε νονοί (με τη Γιούλη) σε παιδιά των φίλων που με ουσιαστικά με... ώθησαν (κατά κάποιο τρόπο) στο θαυμαστό κόσμο του blogging.

Στο... πρώτο μέρος ήταν ο adamo. Τώρα ήταν η σειρά του uniquefish (αν και είναι εδώ και καιρό ανενεργός blogger - time there is not, και η αιτία είναι μάλλον ο Φοιβάκος, το νέο μας βαπτιστηράκι). Και ήταν ωραίο (και) το ταξίδι, καθώς η βάπτιση έγινε στην Κύπρο το Πάσχα.

Uniquefish + Έλενα, ευχαριστούμε για τη χαρά και την τιμή (και όλα όσα κάνατε για μας στην Κύπρο)...

Υ.Γ.
1. επιτέλους, βρήκα λίγο χρόνο να γράψω δυο-τρεις λέξεις στο παραμελημένο (το τελευταίο τρίμηνο) blog μου. Ελπίζω να αλλάξουν τα πράγματα από δω και πέρα. Άλλωστε, ήταν και θέμα... ατυχήματος (όταν το χέρι σου τα βάζει με κάτι... σκληρό, π.χ. πάτωμα, συνήθως κερδίζει το πάτωμα :-)
2. βρε θηρίο adamo, πού το βρίσκεις το χρόνο και γράφεις ασταμάτητα στο blog;
3. η φωτογραφία είναι από την πέτρα του Ρωμιού, μεταξύ Λεμεσού και Πάφου (εκεί όπου υποτίθεται αναδύθηκε η Αφροδίτη).

22 χρόνια χωρίς το Νικόλα Άσιμο

17/3/1988, φευγάτος όπως σε όλη του τη ζωή. Στο Γιουσουρούμ συνεχίζουμε εμείς...

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο

Δεν είμαι δα και κανένας παλιός στις πορείες (κάθε άλλο), αλλά η σημερινή (11/3) ήταν το κάτι άλλο. Κάποιοι... βετεράνοι :-) μιλούσαν για 80-100.000 κόσμο. Σίγουρα πάντως ήταν πραγματικά πάρα πολλοί. Η ουρά στο Πεδίο του Άρεως και η κορυφή στη Σταδίου. Και το ΠΑΜΕ είχε γεμίσει όλη την Πανεπιστημίου. Και στην πορεία να συμμετέχουν οργανωμένα ακόμα και αστυνομικοί, λιμενικοί και πυροσβέστες, με τον κόσμο να χειροκροτά! Και ο Κώστας Βάρναλης με τη "Μπαλάντα του κυρ Μέντιου" να είναι τόσο διαχρονικός, και η κατάσταση να μην έχει αλλάξει και πολύ, και ας περάσαν 54 χρόνια από τότε που έγραψε αυτό το καταπληκτικό ποίημα (1956).

Δεν ξέρω αν τα ΜΜΕ αύριο θα μιλήσουν για την απίστευτη μαζικότητα της σημερινής πορείας, ή αν θα επικεντρωθούν (το πιο πιθανό) σε κάποια επεισόδια από τους γνωστούς-αγνώστους. Αλλά η ουσία παραμένει: μπορεί να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο, λίγους για πολύ αλλά όχι όλους για πάντα.

Ψάχνοντας πάντως, πέτυχα στο youtube video με τη φωνή του ίδιου του Βάρναλη να απαγγέλει το ποίημά του, και φυσικά τη μελοποίησή του με τη μοναδική φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Τα παραθέτω, χωρίς άλλα σχόλια.

Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
για τ' αφέντη το φαί

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...